چالش‌های تحقّق اتهامی بودن مرحلۀ رسیدگی در حقوق ایران

نویسندگان

1 دکتری حقوق جزا و جرم‌شناسی. دانشیار دانشکده حقوق دانشکدگان فارابی دانشگاه تهران.

2 دکتری حقوق جزا و جرم‌شناسی. دانشیار دانشکدۀ حقوق دانشکدگان فارابی دانشگاه تهران.

3 دانشجوی دکتری حقوق جزا و جرم‌شناسی دانشکدگان فارابی دانشگاه تهران.

4 استاد گروه زبا‌ن‌شناسی دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.

doi
10.22054/jclr.2025.83938.2732
چکیده

درمورد نظام دادرسی کیفری حاکم بر کشور ایران، این امر تقریباً به یک کلیشه تبدیل شده که  ساختار آن از نوع نظام مختلط (تعادلی) است؛ یعنی در مرحلۀ تحقیقات مقدماتی از ویژگی‌های نظام تفتیشی، و در مرحلۀ رسیدگی از ویژگی‌های نظام اتهامی بهره می‌برد. بااین‌حال، تأمّل در داده‌های نظری موجود مربوط به نحوۀ رسیدگی کیفری در دو نظام دادرسی تفتیشی و اتهامی -که به‌ترتیب نوعاً در دو خانوادۀ حقوقی سیول‌لا و کامن‌لا حاکم‌اند- و نگریستن به مقررات قانون آیین دادرسی کیفری از این منظر، این باور محلّ تردید قرار می‌گیرد. ازاین‌رو، این مقاله درصدد است که به روش توصیفی- تحلیلی و با بهره‌گیری از داده‌های کتابخانه‌ای، به این پرسش پاسخ بگوید که چالش‌های تحقق اتهامی بودن مرحلۀ رسیدگی در حقوق ایران کدامند؟ یافتۀ این پژوهش این است که در رسیدگی‌های کیفری ایران، نقش محوری به‌عهدۀ اطلاعات پرونده و قضات است، نبرد و ترافع چندانی میان طرفین درنمی‌گیرد، و درمجموع سویه‌های تفتیشی در این رسیدگی‌ها پررنگ‌تر از سویه‌های اتهامی است. بنابراین اساساً سخن گفتن از نظام دادرسی «تعادلی» تا اندازۀ زیادی گمراه‌کننده و خالی از واقعیت است.