امنیت‌گرایی پلیس در حوزه‌‌ی عفاف و حجاب به مثابه‌‌ی منبع ترس شهروندان از بزه دیدگی

نویسندگان

1 دکتری تخصصی حقوق کیفری و جرم‌‌شناسی، عضو هیئت علمی گروه جزا، دانشگاه شهید بهشتی، ایران، تهران

2 دانش‌‌آموخته‌‌ی کارشناسی ارشد حقوق جزا و جرم‌‌شاسی، دانشگاه اصول الدین قم، قم ایران

doi
10.22054/jclr.2025.83567.2722
چکیده

امنیت‌گرایی در سیاست جنایی، جلوه‌های گوناگونی دارد که وجه بارز آن، در عملکرد پلیس مشهود است. تعامل پلیس با شهروندان، یکی از اصلی‌ترین سطوح ارتباط این نیرو با بدنه‌‌ی اجتماع است. نحوه‌‌ی نگرش پلیس به شهروندان و چگونگی ساخت‌بندی تعامل این نیرو با اجتماع، با میزان رضایت عمومی از عملکرد این نهاد و نیز سطح اعتماد عمومی به حاکمیت، ارتباط مستقیم دارد. امنیت‌گرایی پلیس، به ویژه اگر سیاست‌ها و تدابیر اجرایی، مطابق با نیازها و توقعات عمومی نباشند و بیش و پیش از کارآمدی سیاست جنایی و صیانت از حقوق شهروندی، حفظ امنیت حاکمیت را مبنا قرار داده باشند، نه تنها با استقبال شهروندان روبرو نمی‌شود، بلکه خود منبع ایجاد ترس از جرم (احتمال بزهدیدگی شهروندان) خواهد بود و موجب خواهد شد جامعه نه در کنار بلکه در مقابل پلیس و حاکمیت قرار گیرد. چنین وضعیتی، به شدت، تقلیل کارآمدی سیاست جنایی را به همراه دارد. یکی از مقولاتی که به ویژه در سال‌های اخیر، عرصه‌‌ی مداخله‌‌ی پلیس و مواجهه‌‌ی مستقیم آن با شهروندان بوده، عفاف و حجاب است. به نظر می‌رسد رویکردهای امنیت‌گرای پلیس در نحوه‌‌ی صیانت از عفاف و حجاب، می‌تواند عاملی برای افزایش میزان ترس شهروندان از بزه دیدگی باشد.