مبنای جرمانگاری جرایم زیست محیطی در ایران با تأکید بر اصل ضرر و تحولات آن
نویسندگان
1 دکترای حقوق کیفری و جرمشناسی دانشگاه تهران،تهران،ایران
2 دکترای حقوق کیفری و جرمشناسی دانشگاه شهید بهشتی
doi
10.22054/jclr.2025.79758.2671چکیده
امروزه حق بر محیط زیست سالم در پرتو حقوق بنیادینی چون حق حیات، در بسیاری از نظامهای حقوقی و اسناد بینالمللی به رسمیت شناخته شده است و اهمیت توجه و پاسداری از آن بر کسی پوشیده نیست. اما این سؤال مطرح است که آیا پاسداری از هر گونه حق ارزشمند و بنیادین، توجیهکنندهی مداخلهی کیفری و توسل به ضمانت اجراهای کیفری در پاسخ به نقض آن میباشد یا آنکه رفتارها و اقدامات علیه محیط زیست نیز از لزوم توجیه ایجابی و سلبی مداخلهی کیفری و جرمانگاری مستثنی نبوده و ورود قانونگذار به این حوزه نیز مستلزم تبیین اقدام بر اساس مبانی جرمانگاری خواهد بود و چنانچه پاسخ به این پرسش مثبت باشد، آیا پیروی از همان مبانی رایج و سنتی جرمانگاری نظیر اصل ضرر در حمایت از این حق کافی خواهد بود یا آنکه برخی مفاهیم آن نیازمند بازنگری به مفهوم عدم اکتفا به ضرر عملی و توسعهی این مفهوم به خطر ایراد ضرر میباشد. در این پژوهش تلاش شده تا در راستای پاسخ به همین پرسشها، به شیوهی توصیفی- تحلیلی رویکرد قانونگذار داخلی در جرمانگاری در پرتو اصل ضرر و تحولات مفهومی این اصل در حوزه محیط زیست بررسی شود.