فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

یکی از روش‌های تولید پوشش‌های اکسیدی، اکسیداسیون به روش اکسیداسیون الکترولیتی پلاسمایی (PEO) است. پوشش‌های اکسیدی تولید شده به روش PEO اغلب بر روی فلزاتی چون آلومینیم، منیزیم و تیتانیم اعمال می‌شوند. امروز از روش PEO برای تولید کامپوزیت زمینه سرامیکی بر روی سطح فلزات استفاده می‌شود که در طی آن ذرات تقویت کننده کامپوزیت به صورت مستقیم وارد الکترولیت فرآیند می‌شود. در تحقیق حاضر تلاش شده است که خواص تریبولوژیکی نانوکامپوزیت‌های دی‌سولفید مولیبدن-آلومینا مورد ارزیابی قرار گیرد. در این پژوهش از ترکیب الکترولیت آبی حاوی 9/2 گرم بر لیتر KOH، 15/1 گرم بر لیتر پیروفسفات سدیم و 34/0 گرم بر لیتر آلومینات سدیم استفاده شد و فلز زمینه نیز از جنس آلومینیم 1050 بود. در این راستا از آزمون سایش برای داده‌های مربوط به ضریب اصطکاک و نرخ سایش استفاده شده است. برای طراحی آزمایش مقدار دی‌سولفید مولیبدن در بازه 5/2 تا 5/7 گرم بر لیتر، تغییرات از 20 تا 80 ولت و نحوه ولتاژدهی بر اساس سه حالت 1-ولتاژ در یک سیکل 10 دقیقه‌ای، ولتاژ در دو سیکل 5 دقیقه‌ای با 5 دقیقه تعلیق نمونه در محلول (بین دو مرحله)، ولتاژ در سه سیکل 3 دقیقه‌ای با دو مرحله سه دقیقه تعلیق نمونه در محلول (بین مراحل) بود. نتایج تحقیق نشان داد که در صورت استفاده از 63/4 گرم بر لیتر مولیبدن دی‌سولفید، اختلاف ولتاژ 63 ولت و ولتاژدهی بدون توقف، ضریب اصطکاک برابر با 49/0 و مقدار نرخ سایش 15/4 خواهد بود که درصد دستیابی به این نتایج در حدود 99% است که این شرایط، شرایط دستیابی به نمونه کامپوزیتی بهینه است.