تجزیه و تحلیل زمین آماری و پهنهبندی ذرات اولیه خاک جهت مدیریت بهینه کاربری اراضی (مطالعه موردی: دشت شبانکاره استان بوشهر)
نویسندگان
1 استاد گروه مهندسی علوم خاک، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شیراز
2 استاد بخش علوم و مهندسی خاک دانشگاه شیراز
3 دانشیار گروه علوم خاک دانشگاه شیراز
4 عضو هیأت علمی بخش تحقیقات خاک و آب مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی فارس - دانشجوی دکتری دانشگاه شیراز
5 استادیار موسسه تحقیقات آب و خاک
doi
10.30466/asr.2023.121316چکیده
در طی سه دهه اخیر، تمایل عمومی به تغییر روش در تحقیقات پیرامون مدیریت منابع خاک و تهیه نقشههای اراضی از روشهای مرسوم و عمدتاً کیفی به روشهای کمّی بر اساس مدلهای همبستگی مکانی بوجود آمده است که به این روشها اصطلاحاً تهیه نقشههای رقومی خاک گفته میشود. بافت خاک به عنوان یکی از خصوصیات مهم در تعیین نوع و تراکم فعالیتهای کشاورزی و انواع کاربری اراضی محسوب میشود. پژوهش حاضر در دشت شبانکاره استان بوشهر به مساحت 15000 هکتار با واحدهای فیزیوگرافی مختلف که دارای کاربری عمدتاً زراعی است انجام شد. تعداد 172 محل هدف برای نمونه برداری خاک در عمقهای 30-0 و 60-30 سانتیمتر بر اساس تصاویر ماهوارهای و همچنین تفاوتهای ظاهری مشاهده شده در منطقه مطالعاتی در نظر گرفته شده و نمونهبرداری صورت گرفت. نقشه رقومی بافت خاک برای دو روش مثلث قدیمی بافت خاک شامل ذرات شن، سیلت و رس و روش مثلث جدید خاک شامل میانگین هندسی قطر ذرات و انحراف معیار هندسی قطر ذرات خاک، ترسیم گردید.از دو برنامه زمین آماری GS+ و ArcGIS و روشهای مختلف تخمینگرها برای پهنهبندی ذرات خاک استفاده شد. نتایج نشان داد قویترین کلاس ساختار مکانی مربوط به انحراف معیار هندسی قطر ذرات خاک (48/0) و ضعیفترین آن در سیلت (73/0) به دست آمد. بیشترین و کمترین شعاع تأثیر در بین پارامترهای بافت خاک به ترتیب مربوط به رُس و انحراف معیار هندسی قطر ذرات خاک به مقدار 684 و336 متر بود. تعداد خاکرخهای حفر شده بر اساس پیشبینی نقشه رقومی یکنواختی خاک، برابر با 11 خاکرخ تعیین گردید. نقشههای رقومی تولید شده میتوانند اطلاعات مکانی از ویژگیهای مهم خاک مانند وضعیت نفوذپذیری و زهکشی، ظرفیت نگهداری آب، حاصلخیزی، میزان فرسایش و شوری خاک را نشان دهند که سبب افزایش دقت در مدیریت بهینه اراضی کشاورزی نسبت به روشهای معمول میشود.