فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

استفاده بی­رویه از آفت کش­ها و کودهای شیمیایی باعث مشکلات زیست محیطی شده است. استفاده از کودهای آلی و زیستی در برنامه­های مدیریتی می­توانند موجب کاهش مصرف مواد شیمیایی شوند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر سطوح مختلف ورمی­کمپوست (صفر، 5، 10، 15 و 20 گرم در دو کیلوگرم خاک)، نانوکود بیولوژیک (صفر، 1، 2 و 3 گرم در دو کیلوگرم خاک)، بیوچار (صفر، 25/1، 5/2، 5 و 10 گرم در دو کیلوگرم خاک) و همچنین ترکیب کودهای ورمی­کمپوست- نانوکودزیستی (10 گرم ورمی­کمپوست-2 گرم نانوکود زیستی در دو کیلوگرم خاک) و ورمی­کمپوست-بیوچار (10 گرم ورمی­کمپوست-5/2 گرم بیوچار و 10 گرم ورمی­کمپوست-5 گرم بیوچار در دو کیلوگرم خاک)، روی برخی ویژگی­های مورفولوژیکی و میزان ترکیبات فنلی عصاره گیاه دارویی سرخارگل (Echinacea purpurea L.) انجام گرفت. نتایج نشان داد که گیاهان کشت شده در تیمار ترکیبی ورمی‏کمپوست-بیوچار در مقایسه با سایر تیمارهای کودی، دارای بالاترین مقادیر طول ریشه (97/29 سانتی­متر)، وزن خشک شاخساره (54/10 گرم) و سطح برگ (40/147 میلی­متر مربع) بودند. همچنین کاربرد ترکیب ورمی­کمپوست- نانوکود زیستی نسبت به سایر تیمارها، وزن­تر ریشه (84/34 گرم) و وزن خشک ریشه (54/6 گرم) بیشتری را نشان داد. بیشترین میزان وزن­تر شاخساره در مقایسه با تیمارهای کودی دیگر در تیمار 5 گرم بیوچار به میزان 37/35 گرم به ازای هر گلدان مشاهده گردید. همچنین کشت گیاه دارویی سرخارگل تحت تیمار ترکیبی ورمی­کمپوست - بیوچار بر میزان ترکیبات فنلی عصاره گیاه مذکور تأثیر بهتری داشت که مقدار 123/0 میلی­گرم بر لیتر بود.