بهینهسازی تعداد پیزومترها در پیشبینی سطح آبهای زیرزمینی با روشهای تحلیل عاملی (مطالعه موردی: دشت میناب)
نویسندگان
1 گروه مهندسی منابع طبیعی، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه هرمزگان، بندرعباس ،ایران
2 گروه مهندسی منابع طبیعی، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه هرمزگان
doi
10.22125/iwe.2019.87268چکیده
بهدلیل کمبود بارندگی در مناطق خشک و نیمهخشک و در نتیجه محدود بودن منابع آبهای سطحی در این مناطق، مصرف آب در بخش کشاورزی، صنعت و شرب بهشدت به آب زیرزمینی متکی است. در برداشتهای صحرایی مثل نمونهبرداری از عمق آب در چاهها، تعیین نقاط مهم جهت نمونهبرداری به لحاظ کاهش حجم نمونهها و صرفهجویی در هزینه و زمان بسیار مهم است. در این مقاله، از آنالیز مؤلفههای اصلی و تحلیل خوشهای جهت تعیین چاههای مؤثر برای تعیین تراز سطح ایستابی سفره آب زیرزمینی دشت میناب واقع در استان هرمزگان و حذف چاههای کماهمیت استفاده شده است. برای این منظور، 38 چاه پیزومتری در منطقه مورد مطالعه بررسی گردید و با استفاده از آنالیز مؤلفههای اصلی، اهمیت نسبی هر چاه بین 0 تا 1 محاسبه گردید. بررسی بهعمل آمده نشان داد با حذف چاههایی که اهمیت نسبی آنها کمتر از 7/0 است، ضریب تغییرات سطح آب زیرزمینی نسبت به حالتی که از تمامی چاهها استفاده میگردید؛ افزایش چندانی نمیکند. با استفاده از تحلیل خوشهای، پیزومترها به سه خوشه تقسیمبندی شدند که از بین خوشهها، خوشه سه با 12 پیزومتر معرف بهتری از پیزومترها بود و کمترین خطا را داشت. درنهایت تحلیل خوشهای با خطای کمتر نسبت به روش PCA، ملاک نتیجهگیری قرار گرفت.