اثربخشی آموزش مثبت نگری بر حالتهای روانشناختی مثبت (توانمندیهای منش) دانش آموزان دختر دبیرستانی
نویسندگان
1 استادیار روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران
2 کارشناس ارشد روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران
doi
10.22108/ppls.2017.96495.0چکیده
هدف از این پژوهش تعیین اثربخشی آموزش مثبت نگری بر حالتهای روانشناختی مثبت (توانمندیهای منش) دختران نوجوان کلاسهای دوم و سوم دبیرستان بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری بود. نمونه پژوهش چهل نفر بودند که به روش تصادفی در دو گروه کنترل و آزمایش جایگزین شدند (هر گروه بیست نفر). ابزار پژوهش پرسشنامه حالتهای روانشناختی مثبت (رجایی، خوی نژاد و نسائی) بود. گروه آزمایش نه جلسه نوددقیقهای (به مدت دو ماه) آموزش مثبت نگری دریافت نمود و گروه کنترل مداخلهای دریافت نکرد. نتایج حاصل از تحلیل کوواریانس تک متغیره در مرحله پسآزمون و پیگیری نشان داد که آموزش مثبت نگری در افزایش حالتهای روانشناختی مثبت )توکل به خدا، خوشبینی، خودکارآمدی، وظیفهشناسی، احساس کنترل، هدفمندی، امیدواری، رضایت از زندگی، زندگی معنادار، خلق مثبت و شادمانی، اجتماعی بودن، عزتنفس و احساس ارزشمندی، احساس آرامش، قدردانی و بخشش( گروه آزمایش مؤثر بوده است.