تحلیل پراکنش فقرشهری در بافتهای ناکارآمد با استفاده از سیستم اطلاعات جغرافیایی (مطالعه موردی: نفت شهر آبادان)
نویسندگان
1 استادیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران
2 استادیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران
3 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری ، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجفآباد،ایران.
4 دانشیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری ، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجفآباد،ایران
doi
10.22080/usfs.2022.22592.2204چکیده
مسألهی فقر و نابرابری، نتیجهی عدم نگاه عادلانه به فضای سرزمین است که در کشور ایران نیز نمود فضایی پیدا کرده است. دهه هاست مسألهی فقر شهری با عناوین مختلفی مورد اشاره قرار میگیرد: سکونتگاههای غیررسمی، بافتهای ناکارآمد، بافتهای فرسوده و...طرحها برنامهها و قوانین مختلفی برای مقابله با این مسأله تدوین میشوند، اما آنچه شاهدش هستیم، گستردهتر شدن و ژرفتر شدن ابعاد مسأله است. بافت ناکارآمد شهر آبادان، چشمانداز نامناسبی در منظر و سیمای شهری داشته و تهدیدی جدی نیز برای ساکنان آن محسوب میشود. تحلیل پراکنش فضایی فقر در بافتهای ناکارآمد نفت شهر آبادان، بهمنظور برنامهریزی بهتر برای ساماندهی، توانمندسازی و ارتقای کیفیت زندگی در این بافتها است. پژوهش حاضر ازنظر هدف کاربردی و ازنظر روش توصیفی-تحلیلی است. در این تحقیق، سی شاخص موردنظر در قالب سه عامل اصلی اقتصادی اجتماعی و کالبدی توسط تکنیک AHP طبقهبندی و برای نمایش نتایج تحلیل فضایی پراکنش فقر شهری در بافتهای ناکارآمد شهر آبادان از نرمافزارARC GIS 10/3 استفاده شدهاست. نتایج نشان میدهد وضعیت پراکنش فقر در بافتهای ناکارآمد شهر آبادان از الگوی خوشهای تبعیت میکند. بر اساس نتایج فقر چندبعدی، بافتهای ناکارآمد با ساکنین خیلی فقیر بیشتر در قسمتهای غربی و شرقی شهر تمرکز دارند و این پهنه 54/11 درصد از مساحت بافتهای ناکارآمد را در برمیگیرند. پهنههای فقیر نیز با 6/22 درصد مساحت، بیشتر در قسمتهای شمالی از قبیل (محلههای سلیچ غربی، فیه، کوی ملت و شاهآباد)، غربی (محلههای احمدآباد و بریم) و شرقی (محلههای الوانیه و ذوالفقاری) شهر قرار دارند.