بررسی تحریک علنی و مستقیم به ارتکاب نسل‌کشی در حقوق کیفری بین‌المللی

نویسندگان

1 استادیار گروه حقوق جزا و جرم شناسی دانشگاه گیلان،رشت، ایران

2 دانشیار گروه حقوق جزا و جرم شناسی دانشگاه گیلان، رشت، ایران

3 دانش آموخته‌ی حقوق جزا و جرم‌شناسی پردیس دانشگاه گیلان،رشت، ایران

doi
10.22054/jclr.2023.69698.2514
چکیده

با توجّه به ماهیّت جمعی جرایم بین‌‌المللی، تحریک به ارتکاب جرم، نقشِ مهمی در تهییج و تشویق افراد به هم‌‌سویی و همراهی با ارتکاب جرایم بین‌‌المللی دارد. در تحریک به جرایم بین‌‌المللی تفکیکی که در اساسنامه‌‌ی دادگاه‌‌های بین‌‌المللی مشاهده می‌‌شود، تفکیک بین تحریک به ارتکاب جرم بین‌‌المللی و تحریک علنی و مستقیم به نسل‌‌کشی است. این تفکیک این سؤال‌‌ها را به ذهن متبادر می‌‌سازد که چه تفاوتی بین این دو شکل از تحریک وجود دارد؟ و چرا چنین صراحت جداگانه‌‌ای در جرم نسل‌‌کشی وجود دارد؟ این مقاله با بررسی اساسنامه‌‌ها و رویّه‌‌های قضایی بین‌‌المللی به این نتیجه می‌‌رسد که تحریک به ارتکاب جرایم بین‌‌المللی به عنوان شکل تبعی از مسئولیّت کیفری است که مستلزم ارتکاب جرم اصلی است، امّا تحریک علنی و مستقیم به ارتکاب نسل‌کشی به مثابه‌‌ی جرمی مستقل و از مصادیق خاصّ جرایم مبتنی بر نفرت و نوع خاصّی از سخنرانی نفرت‌‌آمیز می‌‌باشد که صرف‌‌نظر از ارتکاب نسل‌‌کشی محقّق می‌‌گردد که به دلیل شدّت جرم نسل‌‌کشی در قیاس با سایر جرایم بین‌‌المللی و به دلیل نفرت‌‌پراکنی و دو قطبی کردن جامعه و دعوت مستقیم و علنی به خشونت علیه گروه‌‌های خاص پیش‌‌بینی شده است.