قصه‌های ایرانی از منظر پیشگیری در حوزه کودکان«از ظرفیت نظری تا استفاده عملی»

نویسندگان

1 دانشیار حقوق جزا و جرم‌شناسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبائی،تهران، ایران

2 دانشجوی دکتری حقوق جزا و جرم شناسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران

doi
10.22054/jclr.2023.61650.2351
چکیده

کودکان و نوجوانان از دیرباز مخاطبان اصلی افسانه‌ها و قصه‌ها بوده‌اند. قصه‌ها با پاسخ‌گویی غیرمستقیم به نیازها و پرسش‌های کودکان و بارور ساختن قوه تخیل آن‌ها به عنوان منبع اصلی آموزش مهم‌ترین نکته‌های اخلاقی، فرهنگی، اجتماعی و... برای کودکان شناخته می‌شوند. در صورت استفاده درست از قصه‌ها می‌توان بسیاری از نکات لازم جهت پیشگیری از بزه‌کاری و بزه‌دیده شدن کودکان را به آن‌ها آموزش داد. در این صورت چه در زمان کودکی و چه در بزرگ‌سالی قصه‌ها کارکردی پیشگیرانه از خود بروز می‌دهند. مقاله پیش‌رو بر آن است تا به بررسی مهم‌ترین قصه‌ها در کتاب «داستان‌های کهن ایرانی» پرداخته تا از این راه به قابلیت‌ها و کارکردهای موجود آن‌ها در عرصه پیشگیری بپردازد. این پژوهش با روش تحلیل محتوا از بک‌سو در صدد یافتن درون مایه‌های اصلی قصه‌های ایرانی و بیان میزان قابلیت آن‌ها برای استفاده به عنوان ابزاری برای پیشگیری از بزه‌کاری و بزه‌دیدگی کودکان می‌باشد و از سوی دیگر به عدم توجه نسبت به این ظرفیت پیشگیرانه در وادی عمل اشاره و آن را مورد نقد قرار می‌دهد.