برآورد تبخیرتعرق گیاه مرجع تحت سناریوهای کمبود داده (مطالعه موردی: استان کرمانشاه)
نویسندگان
1 استادیار دانشکده مهندسی آب، دانشگاه بوعلی سینا، همدان
2 Ph.D. Student of Irrigation and Drainage Engineering, Department of Water Engineering, College of Agriculture, Bu-Ali Sina University, Hamedan, Iran
3 استادیار گروه آبیاری زهکشی پردیس ابوریحان دانشگاه تهران
doi
10.22125/iwe.2018.93443چکیده
در دهههای اخیر مطالعات بسیاری با هدف ارزیابی روشهای مختلف برآورد تبخیرتعرق، به عنوان یکی از پارامترهای مهم مدیریت منابع آب و آبیاری، انجام شده که در نتیجه این مطالعات، روش پنمن- مانتیث فائو (PM) به عنوان روش استاندارد محاسبه تبخیرتعرق گیاه مرجع شناخته شده است. این روش نیازمند دادههای هواشناسی متعددی از جمله دمای هوا، تابش خورشیدی، کمبود فشار بخار و سرعت باد میباشد. از آنجا که در بسیاری از مناطق ایران ایستگاه هواشناسی موجود نیست و یا تمامی دادههای هواشناسی مذکور اندازهگیری نمیشوند، بنابراین بررسی روشهایی جهت برآورد تبخیرتعرق در چنین شرایطی ضروری است. در این مطالعه، سناریوهای مختلف در زمان کمبود یک، دو و سه پارامتر هواشناسی (رطوبت نسبی، سرعت باد و ساعات آفتابی) مورد ارزیابی قرار گرفتهاند. همچنین، روشهای پیشنهادی فائو (PM-R )، PM-CI (محاسبه- سپس- درونیابی)، PM-IC(درونیابی- سپس- محاسبه) و هارگریوز سامانی (HS) با استفاده از پارامترهای آماری مختلف با روش PM به عنوان روش استاندارد محاسبه تبخیرتعرق گیاه مرجع مورد مقایسه قرار گرفتند. نتایج نشان میدهد که در شرایطی که سرعت باد در اختیار نباشد، روش PM-IC تبخیرتعرق را با دقت بیشتری برآورد میکند (R2>0.96). در حالی که در شرایط کمبود سایر پارامترهای هواشناسی (ساعات آفتابی و رطوبت نسبی)، دقت روش PM-R بیشتر میباشد (R2≈0.99). همچنین، در شرایط استفاده از روشهای مبتنی بر دما (کمبود سه پارامتر هواشناسی)؛ روش HS( PBIAS=-3.091، ME=-0.156،MAE=0.337) نتیجه قابل قبولتری نسبت به سایر روشها ارائه میدهد.
