بررسی تعاملات بین دهیاران و شوراهای اسلامی در مدیریت و توسعة نواحی روستایی (مورد مطالعه: بخش دهدز شهرستان ایذه)
نویسندگان
1 گروه جغرافیا و برنامهریزی روستایی،دانشکده علوم جغرافیا و برنامه ریزی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22108/sppl.2017.104717.1084چکیده
در دهههای گذشته، دو نهاد دهیاری و شورای اسلامی، نهادهای محلی مشارکتکننده در مدیریت و توسعة روستایی بودهاند. نکتة مهم در این زمینه، تعاملات این دو نهاد با یکدیگر در راستای توسعة نواحی روستایی است؛ زیرا دهیاری، نهادی اجرایی است که در راستای تصمیمات و مشارکت شورای اسلامی اقدام میکند؛ بنابراین، ارزیابی تعاملات دهیاران و شورای اسلامی در مدیریت و توسعة نواحی روستایی برای مشخصکردن مسائل و مشکلات در این زمینه و بهبود شرایط کنونی اهمیت دارد. پژوهش حاضر، بررسی کمّی و از نوع توصیفی - تحلیلی است. روش پژوهش نیز پیمایشی (میدانی) است. جامعة بررسی شده شامل افراد ساکن در روستاهای دارای دهیاری و شورای اسلامی در بخش دهدز شهرستان ایذه، بالغ بر 13021 نفر است. براساس رابطة کوکران، حجم نمونه بالغ بر 373 نفر محاسبه شد. نتایج نشان دادند بهطورکلی تعاملات بین دهیاران و شوراهای اسلامی چندان مطلوب نیستند. بررسی آزمون تی تکنمونهای و الگوی معادلات ساختاری، بیان میکند شاخص اجتماعی، از نظر تعاملات دهیاران و شوراهای اسلامی وضعیتی مناسب، اما از نظر شاخصهای اقتصادی، زیستمحیطی و کالبدی وضعیت ضعیفتری داشتهاند و تعاملات و روابط، نامطلوب بودهاند. نوع روابط دهیاران و شوراهای اسلامی بایستی زمینهساز توسعة پایدار شود؛ درحالیکه نتایج، چنین وضعیتی را نشان نمیدهند؛ بنابراین، دهیاران و شوراهای اسلامی باید همة شاخصهای توسعه را بهصورت یکپارچه دنبال کنند و با ایجاد تعاملات در همة شاخصها، مدیریت و توسعة روستاها را محقق کنند.