جایگاه پلیگرافی در نظام ادلّة کیفری ایران
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری رشته حقوق کیفری و جرمشناسی دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 دانشیار حقوق کیفری و جرمشناسی دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.22054/jclr.2021.52672.2124چکیده
طی سالهای اخیر استفاده از فناوری دروغسنجی مورد توجّه برخی نظامهای حقوقی در جهان قرار گرفته است. هر چند عدّهای با این استدلال که بکارگیری این فناوری با حقّ سکوت متّهم در تعارض است و کرامت انسانی را مخدوش نموده و حریم خصوصی افراد را زایل میکند آن را نپذیرفتهاند، علیرغم ایرادات و چالشهای موجود در این زمینه، میتوان پلیگرافی را به عنوان یک دلیل علمی به منظور اثبات مجرمیّت یا برائت متّهم مورد عنایت قرار داد و با اصلاح قانون آن را در شمار دیگر ادلّة قانونی اثبات دعوای کیفری قلمداد کرد. همچنین، در صورت پیروی از نظام دلایل معنوی، از آنجا که مقام قضایی در تحصیل دلیل کیفری فعّال عمل میکند و هر آنچه او را به قطع و یقین برساند ولو مخالف با دلایل قانونی باشد، مبنای تصمیمگیری او واقع میشود، یافتههای حاصل از پلیگرافی میتواند به عنوان قرینه یا مستند بیّن در حصول علم برای قاضی عمل کنند و به این نحو با ارزیابی سایر دلایل صحّت و سقم آنها را معیّن نموده تا با مکانیزه کردن آنها مقام قضایی را در اتّخاذ تصمیمی صحیح یاری نماید.