آمایش فضایی شهرستان های استان هرمزگان با استفاده از روشهای تصمیم گیری چندمعیاره
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد جغرافیای سیاسی، دانشگاه فردوسی، مشهد، ایران
2 استادیار.گروه جغرافیای سیاسی .دانشگاه تهران
3 دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیای سیاسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
doi
چکیده
آمایش فضایی، مجموعهاى از دانشهاى جدید است که به طرز هماهنگ و تلفیق یافته عمل میکنند و کارشناسان رشتههاى گوناگون علوماجتماعى، مهندسى و علوم جغرافیایی با مشارکت گروهى و گفت و شنود منطقى میتوانند، در محدودهى مسائل آمایش سرزمین مطالعه و برنامهریزى کنند. پژوهش حاضر، با چنین هدفی به بررسی چگونگی برخورداری فضایی در سطح استان هرمزگان پرداخته است. شاخصهای این پژوهش توسعهی زیرساختها و امکانات بهداشتی- درمانی است که کیفیت توزیع آن در سطح شهرستانهای استان هرمزگان مقایسه شده است. روش مطالعه در این پژوهش، علی- مقایسهای بوده و تلفیق روش شباهت به گزینهی ایدهآل (TOPSIS)، تحلیل سلسله مراتبی (AHP) و روش تحلیل خوشهای استفاده شده است. نتایج این تحقیق میدهد که عدم برخورداری نسبی در سطح استان هرمزگان از لحاظ برخورداری از شاخصهای توسعهی بهداشتی-درمانی مشاهده میشود؛ چنانکه شهرستان بندرعباس به عنوان مرکز سیاسی-اداری استان، برخوردارترین شهرستان از نظر شاخص توسعه محسوب میشود و اختلاف نسبتاً زیادی با دیگر شهرستانهای این استان دارد. بنابراین، توسعهی فضا در استان هرمزگان، نیازمند بهکارگیری اصول و بنیادهای آمایش سرزمین با رویکرد توسعهی پایدرا است.
