ارزیابی استانهای ایران با تاکید بر شاخصهای اجتماعی-اقتصادی و شاخص ترکیبی توسعه انسانی با استفاده از تکینک TOPSIS و GIS
نویسندگان
1 دانشگاه شهید چمران اهواز
2 دانشگاه شهید چمران اهواز
doi
چکیده
اصولاً توسعه جریانیست چند بعدی، که مستلزم تغییرات اساسی در ساختار اجتماعی و فرهنگی از یک سو و رشد اقتصادی و کاهش فقر و نابرابری اجتماعی از سوی دیگر است. سطح توسعه در کشور ایران یکسان نیست و تفاوتهایی در این زمینه دیده میشود. بنابراین ابعاد گوناگون و پیچیدگی موضوع ضرورت شناخت میزان توسعه و محرومیت را بیان میکند. پژوهش حاضر دارای ماهیت کاربردی– توسعهای و ترکیبی از روشهای تحقیق کتابخانهای و تحلیلی، و با هدف کلی، شناسایی استانهای توانمند و یا دارای محدودیت توسعه یافتگی در شاخصهای اجتماعی- اقتصادی میباشد که برای این هدف 78 متغیر در طیسالهای 1390-1387 مورد استفاده قرار گرفته است. در راستای هدف تحقیق شاخصهای منتخب برای هریک از استانها با استفاده از نرم افزارهای SPSS و Excelدر قالب مدلهای HDI و TOPSIS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته که نتایج حاصل از شاخصترکیبی توسعه انسانی تکنیک TOPSIS نشان میدهد میانگین میزان HDI برابر 230/0 و TOPSIS برابر 150/0 درصد که HDI استان تهران با 706/0 درصد و سمنان با 081/0 درصد به ترتیب بیشترین و کمترین میزان و با استفاده از نتایج مدل TOPSIS با استانهای با میانگین TOPSIS، 355/0، 165/0، 090/0 و 030/0درصد پهنهبندی مناطق محروم و توسعه یافته صورت گرفته که راهگشایی جهت رسیدن به توسعه متوازن و همه جانبه باشد.