فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: مطالعات اخیر حاکی از وجود ارتباط بین شاخص کنترل کمری-لگنی و عملکرد، حرکت شناسی و بارگذاری روی اندام­های تحتانی بوده­اند. با این حال، ضعف کنترل کمری-لگنی، به­عنوان یک ریسک فاکتورِ وقوع آسیب­های اندام تحتانی در ورزش­های همراه با فرود مکرر بررسی نشده است. هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثر اختلالات کنترل کمری-لگنی بر تعادل و عملکرد اندام تحتانی در ورزشکاران حرفه­ای دارای فرود مکرر بود. روش ­ها: در این مطالعه­ی مورد- شاهدِ ارزیاب کور، 34 بازیکن حرفه­ای درمطالعه شرکت نمودند. کنترل کمری-لگنی با چهار تستKnee Lift Abdominal Test, Bent Knee Fall Out, Active Straight Leg Raising and PRONE  با دستگاه Pressure Biofeedback Unit ارزیابی شد. شرکت کننده­ها براساس نتایج در دو گروه با کنترل کمری-لگنی(17=n) و بدون کنترل کمری-لگنی (17=n) قرار گرفتند. تعادل پویا با آزمون Y، تعادل نیمه­پویا با دستگاه Lafayette Stability Platform و عملکرد اندام تحتانی با تست­های پرش لی تک­پا، پرش لی 3 تایی، پرش لی 6 متری در زمان، پرش لی متقاطع ارزیابی شدند. یافته ­ها: یافته­های مطالعه نشان داد، بین دو گروه با و بدون کنترل کمری-لگنی در نمرات تست تعادل Y (001/0P=)، آزمون پرش تک­پا (001/0P=)، پرش لی 3 تایی(001/0P=)،آزمون پرش لی 6 متری (001/0P=)، آزمون پرش لی لی متقاطع (001/0P=) و شاخص تقارن اندام تحتانی(001/0P=)، تفاوت معناداری وجود داشت. با این حال در تعادل نیمه­پویا تفاوت معناداری مشاهده نشد. (05/0<P). نتیجه گیری: براساس یافته­های این مطالعه، ضعف کنترل کمری-لگنی می­تواند عملکرد اندام تحتانی و تعادل پویای ورزشکاران حرفه­ای دارای فرود مکرر را تحت تأثیر قرار داده و می­تواند ریسک فاکتوری برای وقوع آسیب­های اندام تحتانی مطرح شود.