مقایسه نسبت هارمونیک راه رفتن بین سالمندان ایرانی با و بدون سابقه زمین خوردن، تحت شرایط تکلیف منفرد و دوگانه

نویسندگان

1 دکترای تخصصی، دپارتمان فیزیوتراپی، دانشکده ی علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران

2 دکترای تخصصی، مرکز تحقیقات علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران

3 دکترای تخصصی، مرکز تحقیقات توانبخشی اسکلتی-عضلانی، گروه آموزشی فیزیوتراپی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران

4 کارشناسی ارشد، مرکز تحقیقات توانبخشی اسکلتی-عضلانی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران

doi
10.30476/smsj.2021.90245.1223
چکیده

مقدمه: مشکل تعادل در سالمندان زمانی بیشتر نمایان می شود که فرد مجبور به انجام یک تکلیف مضاعف در حین حفظ تعادل باشد. این مطالعه با هدف تعیین و مقایسه نسبت هارمونیک راه رفتن بین سالمندان ایرانی با و بدون سابقه زمین خوردن، تحت شرایط تکلیف منفرد و دوگانه انجام شد. روش ­ها: در این مطالعه ی مشاهده ای مقطعی،۲۰ سالمند با سابقه زمین خوردن (۱۳ زن و ۷ مرد) و ۲۰ سالمند بدون سابقه ی زمین خوردن (۱۲ زن و ۸ مرد) از میان اعضای یک  مرکز بازنشستگی انتخاب و وارد مطالعه شدند. متغیر های مورد ارزیابی عبارت بودند از نسبت هارمونیک راه رفتن در شرایط تکلیف منفرد و دوگانه در جهات طرفی، عمودی و قدامی-خلفی که توسط یک شتاب سنج اندازه گیری شد. یافته ­ها: در راه رفتن در شرایط تکلیف منفرد، تفاوت معناداری بین دو گروه در جهات طرفی، عمودی و قدامی-خلفی نسبت هارمونیک گزارش نشد. در راه رفتن با تکلیف دوگانه، نسبت هارمونیک در گروه با سابقه زمین خوردن در جهات طرفی (010/0 p =) و عمودی (32p =0/0) به طور معناداری کوچکتر از گروه بدون سابقه زمین خوردن بدست آمد، اما اختلاف بین دو گروه در جهت قدامی-خلفی نسبت هارمونیک از لحاظ آماری معنادار نبود. نتیجه گیری: یافته های پژوهش اخیر نشان داد که راه رفتن در شرایط انجام تکالیف دوگانه می تواند به میزان قابل توجهی نسبت هارمونیک راه رفتن در جهات عمودی و طرفی را در سالمندان با سابقه زمین خوردن، تحت تاثیر قرار دهد.