ارتباط نیازهای معنوی و تاب آوری بر کیفیت زندگی در بیماران دیابتی
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی بالینی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 دکتری روانشناسی، گروه روانشناسی بالینی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.30476/smsj.2021.88768.1182چکیده
مقدمه: دیابت شایع ترین بیماری مزمن متابولیک است که منجر به کاهش کیفیت زندگی بیماران میشود. این بیماری با ایجاد بحران در ابعاد جسمی، روانی و معنوی، باعث افزایش استفاده از منابع معنوی به عنوان یک مکانیزم مقابله ای میشود. از متغیرهایی که موجب ارتقای کیفیت زندگی بیماران میشود. تاب آوری است که ابعاد مختلف زندگی بیماران را هماهنگ میکند و جهت سازگاری با بیماری لازم است. پژوهش حاضر باهدف تعیین ارتباط نیازهای معنوی و تاب آوری بر کیفیت زندگی در بیماران دیابتی انجام شد. روش ها: این پژوهش از نوع همبستگی بود. جامعه آماری کلیه بیماران دیابتی شهرستان ساری بودند که به ازای پارامترهای پژوهش تعداد 165 نفر به صورت هدفمند و در دسترس انتخاب گردیدند.جهت گردآوری داده ها و ارزیابی از ابزار کیفیت زندگی سازمان جهانی بهداشت، مقیاس نیازهای معنوی بسینگ و مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از روش آماری تحلیل رگرسیون گام به گام و نرم افزار SPSS نسخه 19 استفاده شد. یافتهها: برای تجزیه و تحلیل داده ها ازتحیل رگرسیون گام به گام استفاده شد. نتایج بررسی های آماری نشان داد که نیاز وجودی، نیاز مذهبی، نیاز به آرامش درونی به صورت مثبت و معنیدار بیشترین سهم ( 48/0=R2) را در پیشبینی کیفیت زندگی داشتند (001/0>P ) و همچنین مولفه تاب آوری نیز ( 54/0=R2) در پیشبینی کیفیت زندگی نقش معناداری داشت (001/0>P ). نتیجه گیری: بنابراین میتوان گفت که مؤلفههای نیازهای معنوی و تاب آوری به عنوان دو سازه روانشناختی میتوانند در کیفیت زندگی بیماران نقش داشته باشند. بنابراین توصیه میشود که برنامههایی در جهت توجه به نیازهای معنوی- مذهبی و ارتقاء تاب آوری بیماران در راستای افزایش کیفیت زندگی آنان فراهم گردد.