ارتباط نیازهای معنوی و تاب آوری بر کیفیت زندگی در بیماران دیابتی

نویسندگان

1 کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی بالینی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

2 دکتری روانشناسی، گروه روانشناسی بالینی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

doi
10.30476/smsj.2021.88768.1182
چکیده

مقدمه: دیابت شایع ترین بیماری مزمن متابولیک است که منجر به کاهش کیفیت زندگی بیماران می­شود. این بیماری با ایجاد بحران در ابعاد جسمی، روانی و معنوی، باعث افزایش استفاده از منابع معنوی به عنوان یک مکانیزم مقابله ای می­شود. از متغیرهایی که موجب ارتقای کیفیت زندگی بیماران می­شود. تاب آوری است که  ابعاد مختلف زندگی بیماران را هماهنگ می­کند و جهت سازگاری با بیماری لازم است. پژوهش حاضر باهدف تعیین ارتباط نیازهای معنوی و تاب آوری بر کیفیت زندگی در بیماران دیابتی انجام شد. روش­ ها‌: این پژوهش از نوع همبستگی بود. جامعه آماری کلیه بیماران دیابتی شهرستان ساری بودند که به ازای پارامترهای پژوهش تعداد 165 نفر به صورت هدفمند و در دسترس انتخاب گردیدند.جهت گردآوری داده ها و ارزیابی از ابزار کیفیت زندگی سازمان جهانی بهداشت، مقیاس نیازهای معنوی بسینگ و مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از روش آماری تحلیل رگرسیون گام به گام و نرم افزار SPSS نسخه 19 استفاده شد. یافته‌ها: برای تجزیه و تحلیل داده ها ازتحیل رگرسیون گام به گام استفاده شد. نتایج بررسی های آماری نشان داد که نیاز وجودی، نیاز مذهبی، نیاز به آرامش درونی به صورت مثبت و معنی‌دار بیشترین سهم ( 48/0=R2) را در پیش‌بینی کیفیت زندگی داشتند (001/0>P ) و همچنین مولفه تاب آوری نیز ( 54/0=R2) در پیش‌بینی کیفیت زندگی نقش معناداری داشت (001/0>P ). نتیجه گیری: بنابراین می‌توان گفت که مؤلفه‌های نیازهای معنوی و تاب آوری به عنوان دو سازه روان‌شناختی می‌توانند در کیفیت زندگی بیماران نقش داشته باشند. بنابراین توصیه می­شود که برنامه­هایی در جهت توجه به نیازهای معنوی- مذهبی و ارتقاء تاب آوری بیماران در راستای افزایش کیفیت زندگی آنان فراهم گردد.