اثر تأخیر در آبیاری بر عملکرد کمی و کیفی فلفل سبز در منطقه معتدل ساری

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری هواشناسی کشاورزی، گروه مهندسی آب، دانشکده مهندسی زراعی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری،

2 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه باغبانی، دانشکده علوم زراعی،دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری، مازندران، ایران.

3 گروه مهندسی آب، دانشکده مهندسی زراعی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی، مازندران، ساری

4 دانش اموخته کارشناسی ارشد، گروه باغبانی، دانشکده علوم زراعی،دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری، مازندران، ایران.

doi
چکیده

وقوع پدیده تغییر اقلیم موجب بروز پیامدهای نامطلوبی بر بخش کشاورزی شده است. افزایش دما و عدم توزیع یکنواخت بارندگی‌ها، باعث ایجاد چالش کم‌آبی و تامین نیاز آبی گیاهان شده است که مستلزم مدیریت دقیق آبیاری است. آزمایش به‌صورت طرح بلوک‌های کامل تصادفی با سه تکرار در سال زراعی 1403 در دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری اجرا شد. تیمارهای آزمایش شامل آبیاری به‌هنگام (on-FC)، 24 (24hr-FC)، 48 (48hr-FC) و 72 (72hr-FC) ساعت تاخیر در آبیاری بود. بر پایه نتایج، بیشترین میزان ارتفاع گیاه، قطر ساقه، وزن تر و خشک ریشه و وزن تر و خشک اندام‌های هوایی مربوط به تیمار on-FC و کمترین آنها در تیمار 72hr-FC مشاهده شد. بیشترین میزان عملکرد میوه با 457 گرم مربوط به تیمار on-FC بود. در حالی‌که در تیمارهای 24hr-FC، 48hr-FC و 72hr-FC، عملکرد میوه به‌ترتیب 14، 23 و 42 درصد نسبت به تیمار on-FC کاهش یافت. با افزایش نرخ تأخیر در آبیاری، میزان کلروفیل a، کلروفیل b و کارتنوئید میوه کاهش چشمگیری یافت. همچنین بیشترین میزان آنتی‌اکسیدان و محتوای فنل میوه در تیمارهای تأخیر در آبیاری مشاهده شد. این در حالی بود که کمترین میزان آنها را تیمار on-FC به‌ترتیب با 3/80 درصد و 63/0 میلی‌گرم گالیک اسید بر گرم به‌خود اختصاص داد. بر اساس یافته‌ها، اهمیت آبیاری به‌هنگام در منطقه مورد مطالعه می‌تواند یک راهکار کاربردی و قابل توصیه به پرورش‌دهنده‌گان محصولات صیفی و سبزی باشد.