آیا تغذیه با جیره حاوی آستاگزانتین میتواند منجر به بهبود پاسخ های فیزیولوژیک ماهی پرت (Cichlasoma synspilum ♀ × Cichlasoma citrinellum ♂) در مواجهه با نانو ذرات نقره محلول در آب شود؟
نویسندگان
1 گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه صنعتی اصفهان
2 عضوهئیت علمی دانشگاه صنعتی اصفهان
3 گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه صنعتی اصفهان، اصفهان، ایران
4 دانشگاه صنعتی اصفهان
doi
چکیده
هدف از این مطالعه بهبود سیستم دفاع آنتیاکسیدانی و شاخصهای بیوشیمیایی پلاسمای خون ماهی پرت در مواجه با تنش نانو ذرات نقره محلول در آب با استفاده از جیره غنیشده با آستاگزانتین بهتنهایی یا توأم بانمک صفراوی بود. 200 قطعه ماهی پرت در سه تیمار، شامل تیمارهای شاهد، آستاگزانتین، آستاگزانتین- نمک صفراوی به مدت 90 روز تغذیه شدند. ماهیان سپس به مدت پنج روز در معرض μg/L250 نانو ذرات نقره محلول در آب قرار گرفتند. نتایج نشان داد که پس از تغذیه با جیره حاوی آستاگزانتین به تنهایی، سطح تمام آنزیمهای اکسیداتیو پلاسما در مقایسه با سایر گروههای آزمایشی کاهش یافت (05/0P<). تنش نانو ذرات نقره منجر به افزایش سطح آنزیم های اکسیداتیو پلاسما در ماهیان گروه شاهد شد اما چنین افزایشی در ماهیان تغذیه شده با استاگزانتین مشاهده نشد (05/0P>). پس از دوره تغذیه 90 روزه، سطوح آنزیم های کبدی آسپارات ترانس آمیناز و آلانین ترانس آمیناز در تیمار آستاگزانتین- نمک صفراوی پایینتر از سطوح این آنزیم ها در ماهیان سایر گروههای آزمایشی بود (05/0P<)، پس از تنش نانوذرات نقره سطح دو آنزیم مذکور در تیمار های شاهد و آستاگزانتین، به طور محسوسی کاهش یافت با این وجود تغییر محسوسی در تیمار آستاگزانتین- نمک صفراوی مشاهده نشد (05/0P>). نتایج این تحقیق نشان داد که استفاده از آستاگزانیتن به تنهایی یا در تلفیق با نمک صفراوی میتواند باعث بهبود شاخصهای اکسیداتیو و بیوشیمیایی پلاسمای خون ماهی پرت در مواجه با نانو ذرات نقره شود، اثرات تقویت کننده نمک صفراوی بر اثر بخشی استاگزانتین در برخی شاخصها مشاهده شد.