سازمان منطقه ای و توازن ژئوپلیتیک (نمونه موردی؛ هند-ویتنام)
نویسندگان
1 استادیار جغرافیای سیاسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
doi
چکیده
خصومت تاریخی هند ـ پاکستان بر سر کشمیر و رقابت این دو کشور در منطقه، بر محیط امنیتی جنوب آسیا سایه افکنده است. همین امر باعث شده است دو کشور در جستجوی دوستان و متحدانی در سطح منطقه و خارج از منطقه باشند که این امر به نوبه خود باعث شکلگیری نوعی توازن قوای دو قطبی در جنوب آسیا شده است. این در حالی است که ابتکار عمل پاکستان در سطح منطقهای بیشتر از هند بوده و پاکستان در یارگیری منطقهای موفقتر از هند عمل کرده است. در سطح منطقهای مهمترین متحد استراتژیک هند، ویتنام، و مهمترین متحد استراتژیک پاکستان، چین است. بر این اساس، پژوهش حاضر در پی پاسخگویی به این سوال است که روابط هند-ویتنام بر چه اساسی شکل گرفته است؟ نتایج این پژوهش با روش توصیفی- تحلیلی، نشان میدهد که شکلگیری یک سازمان منطقهای با محوریت هند- ویتنام ناشی از احساس تهدید دو کشور از جانب چین بوده است و اتحاد پاکستان- چین نیز به واسطه تهدیدی است که این دو کشور از جانب هند احساس میکنند. از این رو میتوان گفت قدر مشترک معادلات هندـمحور در جنوب آسیا، ضدیت با چین و پاکستان و قدر مشترک معادلات پاکستان ـ محور نیز ضدیت با هند بوده است. این امر در تمام معادلات سیاسی ـ امنیتی موجود در جنوب آسیا مشهود است.