اثرات تزریق گیاه زنیان (Trachyspermum copticum L) در هسته مشبک پاراژیگانتوسلولاریس بر روی علائم کمی سندرم ترک در موش صحرایی نر

نویسندگان
غیبی, نعمت الله ID 1
خلیلی نجف‏ آبادی, محسن ID 2
شهیدی, مینو ID 3
جعفری, حسین ID 4
عباسی, اسماعیل ID 5
میری, سید روح ‏الله ID 6
یادگاری, سمیرا ID 7
نبوی, سید مسعود ID 8

1 مربی بیوفیزیک دانشگاه علوم پزشکی قزوین

2 پزشک عمومی

3 استادیار فیزیولوژی دانشگاه شاهد

4 مربی فارماکولوژی دانشگاه علوم پزشکی قزوین

5 دانشجوی PhD بیوفیزیک

6 دانشجوی کارشناسی ارشد علوم جانوری، واحد علوم تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی

7 مربی هماتولوژی دانشگاه علوم پزشکی ایران

8 دانشجوی PhD هماتولوژی

doi
10.22092/ijmapr.2006.114994
چکیده

در این تحقیق، پس از تهیه میوه گیاه زنیان (Trachyspermum copticum L.) از ارتفاعات 1100 متری بین ایذه و ده دز در خوزستان ، عصاره گیاه در غلظت‌های 10، 100 و 1000 برابر رقیق شده توسط دستگاه سوکسله تهیه شد. بعد از آزمایشهای اولیه چهار گروه هشت تایی موش صحرایی نر نژاد اسپیراگ داولی با میانگین وزنی 300-250 گرم با تزریق مرفین به صورت زیر جلدی معتاد شدند. پس از حصول اطمینان از اعتیاد حیوانات، یک گروه به عنوان شاهد که یک میکرولیتر سالین، 3 گروه دریافت کننده عصاره آبی زنیان در غلظت‌های 10، 100 و 1000 برابر رقیق شده که به روش استریوتاکسیک در هسته PGI تزریق شد. در کلیه گروههای مورد مطالعه پس از تزریق نالوکسان به صورت داخل صفاقی نشانه‌های کمی سندرم که شامل کاهش وزن، پرش، ایستادن روی دوپا، صعود کردن و انقباضات شکمی بود، در بازه‌های زمانی 45 دقیقه مورد سنجش قرار گرفتند. نتایج نشان داد که غلظت‏های متفاوت زنیان به طور معنی‏داری نسبت به گروه شاهد سبب کاهش علائم سندرم ترک می‏شود، به طوری که بیشترین تأثیر را غلظت‏های بیشتر یعنی دوز 10 برابر رقیق شده به دنبال داشته است. به طور خلاصه می‏توان نتیجه گرفت که تزریق عصاره آبی زنیان در هسته PGi یک کاهش وابسته به دوز (از طریق اعمال اثر برگیرنده‏ های اختصاصی PGi) در بیشتر علائم کمی سندرم ترک (به جز کاهش وزن ) نشان می ‏دهد.

کلیدواژه‌ها
زنیان, هسته پاراژیگانتوسلولاریس, سندرم ترک, موش صحرایی نر