اثرات عصاره آبی سیر (Allium Sativum L.) بر قدرت انقباضی و ضربان دهلیز ایزوله موش صحرایی نر درپی افزایش آدرنالین

نویسندگان

1 مربی فارماکولوژی دانشگاه علوم پزشکی قزوین

2 کارشناس ارشد فیزیولوژی دانشگاه علوم پزشکی قزوین

3 پزشک عمومی

4 استادیار آمار حیاتی دانشگاه علوم پزشکی قزوین

5 مربی هماتولوژی دانشگاه علوم پزشکی ایران

doi
10.22092/ijmapr.2006.114999
چکیده

آمارها نشانگر آن است که بیماریهای قلبی - عروقی شایعترین علت مرگ زودرس در جوامع مختلف می‌باشند. از طرفی در میان داروهای موثر بر قلب و عروق بتا بلو کرها به‌طور شایع مورد استفاده قرار می‌گیرند، با توجه به اثبات اثر بخشی سیر در بیماریهای قلبی- عروقی، بر آن شدیم به مقایسه اثرات عصاره آبی سیر و پروپرانول بر قدرت انقباضی و ضربان دهلیز ایزوله موش صحرایی نر درپی افزایش آدرنالین بپردازیم. در این تحقیق از موش های صحرایی نر نژاد Spragve Dawley  نوع آلبینو در محدوده وزنی 250-200 گرم استفاده شد. موش‏ها به طور تصادفی به هفت گروه شاهد، دریافت کننده اپی نفرین، دریافت کننده عصاره سیر با دوز mg/kg10 ، mg/kg20 و mg/kg40، دریافت کننده پروپرانولول، دریافت کننده پروپرانولول و عصاره سیر با دوز mg/kg40  تقسیم شدند. نتایج نشان داد که دوز mg/kg40 از عصاره سیر به صورت معنی داری سبب کاهش سرعت ضربان دهلیز شد، اما کاهش ضربان دهلیزی با افزایش پروپرانولول نسبت به گروه دریافت کننده پروپرانولول و سیر بیشتر می باشد. همچنین عصاره سیر با دوزهای 10، 20 و mg/kg40 قدرت انقباضی دهلیز را در گروه تحت تاثیر آدرنالین کاهش داد. به علاوه کاهش قدرت انقباضی در دو گروه عصاره سیر با دوز mg/kg40  و مجموعه سیر و پروپرانولول تفاوتی نداشت. بنابراین می‌توان توصیه نمود که بیمارانی که رژیم غذایی سیر دارند بهتر است از پروپرانولول استفاده نمایند و اگر پروپرانولول را به عنوان دارو مصرف می نمایند بهتر است که سیر دریافت نکنند.