اثرات استفاده از برخی به‌سازهای آلی و گچ در یک خاک شور و سدیمی

نویسندگان

1 دانشیار گروه علوم و مهندسی خاک، دانشکده مهندسی و فناوری کشاورزی دانشگاه تهران

2 دانشجوی دکتری گروه علوم و مهندسی خاک دانشگاه تهران

3 دانشجوی دکتری گروه علوم و مهندسی خاک، دانشکده مهندسی و فناوری کشاورزی دانشگاه تهران و کارشناس فضای سبز شهرداری کرج.

doi
چکیده

اصلاح خاک‌های شور و سدیمی معمولاً از طریق آبشویی نمک اضافی و به روش‌های شیمیایی، فیزیکی و زیستی و همچنین با استفاده از به‌سازهای معدنی و آلی انجام می‌شود. آزمایش انکوباسیون با استفاده از ستون‌هایی از جنس پلی اتیلن جهت بررسی اثر کاربرد 4 به‌ساز آلی و معدنی در یک خاک شور و سدیمی (dS.m-1 7/18EC= و 33SAR=) انجام شد. تیمارها شامل؛ کود سبز، کود دامی، بقایای گیاهی، گچ و شاهد بودند. جهت آبیاری ستون‌ها از آب منطقه مورد مطالعه با dS.m-1 19/2EC= استفاده شد. تغییرات برخی از شاخص‌های شوری و سدیمی و غلظت عناصر در نمونه‌های خاک ستون‌ها در فواصل 40، 80، 120 و 160 روز در عمق‌های 10-0، 20-10 و 30-20 سانتی‌متر اندازه‌گیری و مقایسه گردید. نتایج نشان داد که تیمارهای آلی به ویژه کود سبز در مقایسه با شاهد در طی دوره ماند pH خاک را به‌طور معنی‌داری (P<0.01) کاهش دادند. کاربرد همه به‌سازها EC خاک را در مقایسه با شاهد به‌طور معنی‌داری (P<0.01) افزایش دادند. بیشترین مقدار EC در تیمار کود سبز و بعد از آن به‌ترتیب در گچ، بقایای گیاهی و کود دامی مشاهده شد. گچ و کود سبز در مقایسه با شاهد SAR خاک را به‌طور معنی‌داری (P<0.01) کاهش دادند که گچ موثرترین تیمار بود. کاربردکود دامی تغییری در SAR خاک نشان نداد ولی بقایای گیاهی نسبت به شاهد SAR را به‌طور معنی‌داری افزایش داد. در تیمار گچ و کود سبز، غلظت کلسیم و منیزیم در محلول خاک به طور معنی‌داری (P<0.01) افزایش مشاهده شد.