طراحی مدل صلاحیت‌سنجی رانندگان اتوبوس‌های درون‌شهری به روش کمّی

نویسندگان

1 دانشگاه علوم پزشکی زاهدان

2 دانشگاه علوم پزشکی زاهدان

3 دانشگاه آزاد اسلامی

4 دانشگاه علوم پزشکی تهران

doi
10.22119/jte.2021.300832.2552
چکیده

صلاحیت­سنجی و ارزیابی توانمندی­­­های شغلی رانندگان سبب افزایش بهره­وری و کاهش نرخ وقوع حوادث رانندگان اتوبوس درون­شهری خواهد شد.ازجمله مزایای مهم صلاحیت­­سنجی قبل ازاستخدام می­توان به افزایش میزان تطابق و سازگاری شغل با شاغل رانندگان اتوبوس درون­شهری اشاره کرد. هدف مقاله حاضر طراحی مدل صلاحیت‏سنجی رانندگان اتوبوس درون‌شهری تهران است. روش تحقیق به لحاظ هدف کاربردی و از حیث ماهیت توصیفی - پیمایشی است. حجم جامعه آماری شامل 2000 نفر راننده بخش خصوصی فعال در اتوبوس‌رانی تهران است. روش نمونه‌گیری در بخش کمّی با توجه به ویژگی همگن بودن جامعه آماری رانندگان، تصادفی ساده است. تعداد رانندگان که پرسشنامه مربوطه در بین آن‌ها توزیع شده است، از طریق نمونه‌گیری احتمال وند با استفاده از فرمول کوکران 321 نفر است. نتایج در قالب بارهای عاملی تأییدی برای مؤلفه‌ها بین 702/0 و 990/0 و برای ابعاد صلاحیت­سنجی بین 841/0 و 980/0 به دست آمد. با انجام تحقیق حاضر هر هفت بُعد به­دست­آمده از رویکرد کیفی داده­بنیاد که قبلاً از طریق مصاحبه­های عمیق و نیمه­ساختاریافته با خبرگان به‌دست‌آمده بود نیز تأیید شد. این ابعاد شامل صلاحیت عمومی، سلامت جسمی، سلامت روان­شناختی، دانش رانندگی، مهارت رانندگی، مهارت ارتباطی و توانایی شناختی است.