اثر فلز جیوه (Hg) بر رشد و تراکم جمعیت روتیفر آب شیرین Brachionuscalyciflorus

نویسندگان

1 دانش آموخته کارشناسی ارشد زابل، پژوهشکده تالاب بین المللی هامون و دانشکده منابع طبیعی، گروه شیلات

2 عضو هیات علمی دانشگاه دریانوردی و علوم دریایی چابهار، دانشکده علوم دریایی، گروه بهداشت و بیماری های آبزیان

3 عضو هیات علمی پزوهشکده تالاب بین المللی هامون دانشگاه زابل

doi
چکیده

روتیفرها به واسطه طول عمر کوتاه، زادآوری بالا و نرخ بالای رشد جمعیت، برای آزمایشات سمیت مزمن مطلوب می‌باشند.جیوه یکی از فلزات سنگینی است که برای موجودات آبزی بویژه زئوپلانکتون‌های آب شیرین که روتیفرها گروه مهمی از آن‌ها هستند، بسیار سمی است.در این تحقیق سطح پاسخ جمعیتروتیفر Brachionuscalyciflorusنسبت به شش غلظت مختلف از جیوه (0، 0005/0، 001/0، 002/0، 004/0 و 008/0 میلیگرم درلیتر) با سه تکرار به ازای هر غلظت طی مدت 12 روز مورد بررسی قرار گرفت. تراکم و نرخ رشد ویژه روتیفرهابه طور روزانه در تیمار شاهد و تیمارهای حاوی جیوه محاسبه شد.نتایج نشان داد که جمعیت روتیفرها با افزایش غلظت جیوه در محیط کشت به طور معنی‌داری (05/0>P) کاهش یافت. بیشترین تراکم (07/0±87/45 فرد درمیلی‌لیتر) در روز دوازدهم مربوط به تیمار شاهد و کمترین تراکم (03/0±02/6 فرد درمیلی‌لیتر) مربوط به تیمار حاوی غلظت 008/0 میلی‌گرم در لیتر جیوهبدست آمد. همچنین نرخ رشد ویژه روتیفرها با افزایش غلظت این فلز به طور معنی‌داری (05/0>P) کاهش یافت و از 35/0 در تیمار شاهد به 16/0 در غلظت 008/0 میلیگرم در لیتر فلز جیوه رسید.نتایج این تحقیق نشان داد که روتیفرB. calyciflorus نسبت به فلز جیوه به شدت حساس می‌باشد.