بهینهسازی یکپارچه تخصیص تراکم و کاربری زمین و طراحی شبکه حملونقل عمومی- موردپژوهی: منطقه 22 تهران
نویسندگان
1 دانشگاه علوم پزشکی تهران
2 دانشگاه علوم پزشکی تهران
3 دانشگاه آزاد اسلامی
4 دانشگاه پیام نور
5
doi
چکیده
با توجه به شواهد موجود از برهمکنش میان دو حوزه برنامهریزی شهری و حملونقل شهری و همافزایی بالقوه ناشی از تصمیمگیری یکپارچه این دو حوزه در راستای دستیابی به اهداف توسعه پایدار شهری، در این پژوهش مسئله تخصیص بهینه تراکم و کاربری و مکانیابی ایستگاهها و کریدور حملونقل عمومی در قالب یک مسئله بهینهسازی ریاضی یکپارچه با اهداف چندگانه مدلسازی شده است. اهداف مدل با توجه به مبانی توسعه مبتنی بر حملونقل عمومی، عبارتند از: بیشینهسازی تراکم سکونت و فعالیت تخصیص یافته به نواحی مجاور ایستگاههای حملونقل، کمینهسازی فاصله شاخص اختلاط کاربری از مقدار مطلوب و کمینهسازی هزینههای احداث سامانه حملونقل عمومی. متغیرهای تصمیم مدل شامل کاربری و تراکم تخصیص یافته و مکانیابی ایستگاهها و مسیرهای بهینه سامانه حملونقل عمومی هستند و محدودیتهایی در قالب الزامات توسعه سامانه حملونقل، عدم مغایرت اساسی با طرحهای شهری فرادست و محدودیتهای زیستمحیطی به مدل افزوده شده است. به منظور حل مدل و تبدیل آن به یک مدل بهینهسازی تک هدفه از رویکرد نیل به آرمان استفاده شده است. مدل و رویکرد پیشنهادی در نمونه ای موردی در منطقه 22 تهران پیادهسازی و نتایج آن تحلیل شده است. نتایج نشان می دهد که برنامه ریزی همزمان کاربری و حمل ونقل می تواند به بهبود توام پوشش جمعیت، فعالیت و اختلاط کاربری در عین حفظ رقابت پذیری هزینه ای بیانجامد. گزینه انتخابی از مجموعه پاسخ های پارتویی مدل نشان دهنده بهبود 12.2 و 20.6 درصدی پوشش جمعیت و فعالیت و 10.2 درصدی اختلاط کاربری نسبت به متوسط گزینه های خبرگان در عین افزایش تنها 2.5 درصدی هزینه به نسبت متوسط هزینه پیاده سازی گزینه های خبرگان است.