فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

پسـته (Pistacia vera ) به‌واسطه‌‌ی داشـتن طعـم و ویژگی‌های تغذیه‌ای ارزشمند از محبوب‌ترین دانـه‌هـای آجیلـی دنیاست. عرضۀ میوه غالباً به صورت خشک بوده و مصرف تازه خوری آن محدود به فصل برداشت است. قهوه ای شدن و تجمع آب از عوامـل اصلی محدود کننده عمر قفسه ای پسته تر می باشند. در این پژوهش اثر تیمارهای اسید سیتریک (1، 5/1 و 2 درصد)، اسید آسکوربیک (15، 25 و 35 پی‌پی‌ام) و دو نوع پوشش پلاستیکی (پلی‌اتیلن و پلی‌استیرن) بر عمر انبارمانی (روز صفر، 25 و 45) پسته تر رقم ,احمدآقایی مورد بررسی قرار گرفت. از نظر ارزیاب ها استفاده از تیمارهای اسیدی تا روز 25 انبارمانی قادر به حفظ ویژگیهای ظاهری و طعم و مزه پسته شد و از آن به بعد اختلاف معنی داری بین آنها و نمونه شاهد مشاهده نشد. پسته‌های تیمار شده با اسید آسکوربیک 15 پی پی ام که با پلی‌استیرن، بسته‌بندی شده بودند ازنظر وضعیت ظاهری و قهوه‌ای شدن نسبت به پوشش پلی‌اتیلن مطلوبیت بیشتری داشتند. بعد از گذشت 45 روز انبارمانی بیشترین میزان فنل، مربوط به تیمارهای اسید آسکوربیک (غلظت 15 پی‌پی‌ام) در بسته‌بندی‌های پلی‌اتیلن بود. میزان آنتوسیانین و کلروفیل در طی انبارمانی کاهش یافت ولی کاروتنوئید ابتدا افزایش و سپس کاهش یافت. میزان رنگیزه‌های موجود در پسته مانند کلروفیل، آنتوسیانین و کاروتنوئید در بسته‌بندی‌های پلی‌اتیلن بهتر از پلی‌استیرن حفظ شد. بیشترین میزان درصد چربی در تیمار اسید سیتریک (5/1 درصد) مشاهده شد. در مجموع پوشش پلی‌اتیلن و اسید آسکوربیک با غلظت 15 و 25 پی‌پی‌ام و اسیدسیتریک با غلظت 5/1 درصد بهتر از بقیه تیمارها خصوصیات کیفی و کمی پسته را حفظ کردند.