فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

چغندرقند در درجه اول برای تولید ساکاروز استفاده می­شود و یک منبع غذایی سالم و پر انرژی است. شناسایی مکان­های مناسب برای تولید این گیاه با ارزش از اهمیت فراوانی برخوردار است که در این میان ارزیابی تناسب اراضی و مخصوصا" سیستم مدیترانه­ای (میکرولیز) می­تواند یکی از ابزارهای مهم و اساسی باشد. هدف از این تحقیق کاربرد سیستم مدیترانه­ای برای ارزیابی تناسب اراضی برای کشت چغندرقند در منطقه­ای به وسعت 7990 هکتار واقع در استان آذربایجان­شرقی (گلفرج جلفا) بود. بدین منظور، داده­های مزرعه­ای و آزمایشگاهی از 17 واحد اراضی اخذ و به­ترتیب محدودیت­های زیست­اقلیمی، کلاس قابلیت، ارزیابی تناسب اراضی برای تیپ بهره­وری چغندرقند تعیین شد. با استفاده از پارامترهای موثر در هر مدل از سیستم مدیترانه­ای (ترازا، سرواتانا و آلماگرا)، به­ترتیب محدودیت­های بیواقلیمی، کلاس­های قابلیت و ارزیابی کیفی اراضی تعیین شدند. نتایج مدل ترازا موید این مطلب است که کشت دیم چغندرقند با کاهش عملکرد 20 تا 40 درصدی امکان­پذیر است. همچنین رعایت برخی توصیه­های مدیریتی مانند تعیین زمان‌حساس گیاه به آب آبیاری موجب صرفه­جویی در مصرف آب بدون هرگونه تأثیر منفی در میزان عملکرد سالانه محصول می­شود و نیاز به کشیدن نایلون بر روی گیاه در ماه­های سرد سال ضروری می­باشد. بر اساس نتایج مدل سرواتانا همه اراضی برای اهداف کشاورزی مستعد تشخیص داده شدند. ارزیابی کیفی تناسب اراضی مستعد برای تیپ بهره­وری چغندرقند با استفاده از مدل آلماگرا نشان داد که به­ترتیب 3/24، 9/39، 1/8 و 7/27 درصد اراضی به ترتیب در کلاس­های عالی، مناسب، نسبتاً مناسب و نا مناسب به دلیل محدودیت­های بافت و کربنات طبقه­­بندی شدند. در کل به­نظر می‌رسد که سیستم مدیترانه­ای به­تواند در منطقه مطالعاتی، جهت فرموله کردن کشاورزی پایدار مفید باشد.