نقش منابع آبی در مکانگزینی محوطههای دوره ساسانی دشت سیستان
نویسندگان
1 دانشیار، گروه باستانشناسی و پژوهشکده علوم باستانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، ایران.
2 استادیار، گروه باستانشناسی و پژوهشکده علوم باستانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، ایران.
3 دانشجوی دکترای باستان شناسی، گروه باستان شناسی و تاریخ، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی،
doi
چکیده
دشت سیستان از دیرباز بهواسطۀ دارا بودن منابع آبی فراوان یکی از مناطق مهم استقرارگزینی انسانها بودهاست. بهدنبال تهیۀ نقشه باستانشناسی ایران و در بررسیهای روشمند دشت سیستان، محوطههای دوره ساسانی، شناسایی و موقعیت جغرافیایی آنها ثبت شد. تا کنون مطالعۀ جامعی راجع به ارتباط میان منابع آبی و محوطهها انجام نگرفتهاست، هدف کلی پژوهش حاضر؛ بررسی رابطۀ متقابل محوطههای دوره ساسانی و محیط طبیعی و بهطور خاص، نحوۀ استقرارگزینی محوطهها بر اساس مؤلفۀ آب است. این پژوهش به روش توصیفی- تحلیلی- تاریخی انجام گرفته و برای نیل به مقصود از نرمافزار GIS استفاده شد. جهت دستیابی به اهداف پژوهش پس از مطالعه شرایط محیطی، شش متغیر شامل: شیب زمین، نوع منابع آبی، فاصله از منابع آبی، نوع خاک، زمینشناسی و وسعت محوطهها بررسی شدند و نتایج، گویای نقش مؤثر منابع آب سطحی در مکانگزینی و وسعت محوطهها است. قرارگیری منطقه روی مخروطههای دلتایی، موجب تغییر مسیر کانالهای انشعابی رودخانهها شده و موجب جابهجایی متعدد استقرارها میشد. منابع آبی فراوان، شیب ملایم و به تبع آن، سهولت سرازیری آب در دشت و ظرفیت ایجاد کانالهای انشعابی جهت حفظ فاصلۀ مناسب از رودخانه و همچنین استقرار روی تراس رودخانهای جهت دوری از خطر سیلاب از عواملی هستند که موجب میشدند سیستان، علی رغم فقدان سفرههای آب زیرزمینی و وابستگی مردم به منابع آب سطحی تبدیل به یکی از مناطق جاذب جمعیت گردد.