تعیین طرح اختلاط مناسب مخلوطهای اساس تثبیت شده با سیمان حاوی مقادیر زیاد تراشه آسفالت
نویسندگان
1 دانشگاه علوم پزشکی ارتش جمهوری اسلامی ایران
2
3 دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی
4
doi
10.22075/jtie.2017.1145.1069چکیده
استفاده از مواد بازیابی شده آسفالتی در صنعت روسازی، به دلیل مقرون به صرفه بودن، در چند دهه اخیر مورد توجه محققین قرار گرفته است. هدف از این مطالعه آزمایشگاهی، ارائه روند طرح اختلاط مناسب شامل تعیین حدود دانه بندی مناسب و فرمول بندی میزان رطوبت لازم تحت روش تراکمی استاندارد اصلاح شده و در نهایت بررسی تأثیر تراشه آسفالت بر مقاومت فشاری و تعیین مقدار بهینه تراش آسفالت و سیمان با حداقل هزینه اجرا میباشد. بدین منظور، در ابتدا خصوصیات دانهبندی مصالح مختلف و تراشه آسفالت و دانهبندی مناسب انتخاب گردید. برای بررسی خصوصیات تراکمی و تعیین رطوبت بهینه، 12 طرح اختلاط مختلف، ترکیبی از چهار مقدار تراشه آسفالت (صفر، 40، 60 و 80 درصد) و مقادیر متفاوت سیمان (3، 5 و 7 درصد) ساخته شد. سپس، نمونههای استوانهای 30 × 15 سانتیمتر به منظور بررسی خصوصیات مقاومت فشاری تکمحوری در درصد رطوبت بهینه ساخته شدند. نتایج نشان داد که حدود دانه بندی نشریه 101 کشور با توجه به جنبه های مختلف اجرایی و آشنایی پیمانکاران و ادارات راه، به عنوان حدود مناسب معرفی میشود. همچنین، نتایج مدلسازی میزان رطوبت بهینه نشان داد که با افزایش درصد تراشه آسفالت در مخلوط، درصد رطوبت بهینه افزایش و به تبع آن چگالی خشک مخلوط کاهش مییابد. مقاومت فشاری نمونههای 7 روزه مرطوب در دمای 25 درجه سلسیوس مشخص کرد که با افزایش درصد تراشه آسفالت، مقاومت نمونههای تثبیت شده کاهش مییابد. همچنین، 68% تراشه آسفالت به همراه 5% سیمان، بهصرفهترین طرح اختلاط مصالح، با توجه به محدودیت مقاومت فشاری 8/3 مگاپاسکال، میباشد. در مجموع، میتوان انتظار داشت که به جای استفاده از کوبش نمونه ها با استفاده از چکش استاندارد، میتوان از تراکم لرزهای با زمان تقریبی 60 ثانیه نیز استفاده کرد.