فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

کاهش سهم گاز طبیعی در تولید برق به‌موازات افزایش سهم زغال‌سنگ و انرژی‌های تجدیدپذیر در آن از یک‌سو و وجود مازاد عرضه در بازار گاز و نیز قیمت‌های پایین‌تر بازار تک محموله ال‌ان‌جی از سوی دیگر سبب شده است که دولت ترکیه تلاش نماید که به‌موازات پایان دوره زمانی قراردادهای بلندمدت (LTC) واردات گازی خود، به تجدیدنظر در بندهایی از آن اقدام نماید. بندهایی نظیر «دریافت یا پرداخت»(Take or Pay)، قیمت‌گذاری وابسته به گاز (Oil linked)، شرط مقصد (Destination Clauses) و نهایتاً محدوده زمانی واردات از مواردی مدنظر دولت ترکیه در بازنگری قراردادهای جدید واردات گازی خود بوده که این گزارش به تحلیل و بررسی آن خواهد پرداخت. لازم به ذکر است که در سال ۲۰۲۱، به میزان ۱۶ میلیارد مترمکعب قراردادهای واردات گازی ترکیه – ۸ میلیارد مترمکعب قرارداد شرکت بوتاش که نیمی از آن مربوط به واردات از شرکت گاز پروم بوده و ۸ میلیارد مترمکعب قراردادهای ۷ شرکت خصوصی ترکیه‌ای- با کشورهای عرضه‌کننده گاز به پایان خواهد رسید. اهمیت این موضوع برای دولت ترکیه این است که نتیجه تلاش‌های این کشور در سال ۲۰۲۱ در بازنگری قراردادهای واردات گازی خود می‌تواند بر بازنگری دیگر قراردادهای گازی این کشور با کشورهای عرضه‌کننده که بخش عمده آن (۵۲ میلیارد مترمکعب) تا سال ۲۰۲۶ به پایان خواهد رسید، اثر تعیین‌کننده داشته باشد.