ترابط معنایی فطرت و عفّت در قرآن کریم

نویسندگان

1 دانشگاه پیام نور

2 دانشگاه تهران

3 دانشگاه پیام نور

doi
چکیده

پژوهش حاضر با روش توصیفی-تحلیلی به بررسی مفهوم فطرت و عفّت در نگاه آیت الله مصباح یزدی (ره) می‌پردازد. ایشان فطرت را نوع خاصی از خلقت انسان با سه ویژگی خدادادی، مشترک میان همۀ انسان‌ها و بدون تغییر و تبدیل می‌داند که شامل حیطۀ شناخت‌ها و گرایش‌های اوست. بر اساس آیۀ فطرت (روم:30) کلیات احکام، اصول، قواعد و آموزه های دین و تجلی آن در اطاعت از دستورات الهی، فطری است. عفّت نیز کنترل کنندۀ تمایلات فطری انسان و اعتدال‌بخش آنهاست. قرآن کریم سه راهکار «چشم فروبستن از نامحرم»، «ازدواج» و «حجاب» را برای پاسداری از عفّت جنسی ارائه می‌فرماید. پایبندی به آنها به‌خصوص «حجاب»، موجب برقراری عفّت فردی و اجتماعی می‌شود. فطرت و عفّت التزام وجودی دارند. قرآن کریم نمود این هماهنگی را در امور دنیا با آیاتی نظیر 32 و 33 و 59 سورۀ احزاب و 30 و 31 و 33 سورۀ نور و در امور آخرت با آیاتی نظیر 56 و 72 سورۀ الرحمن و 36 و 37 سورۀ واقعه مطرح می‌نماید. ویژگی‌های پاک، با دوام و در شأن انسان، در بهره‌برداری از قوای جنسی در هر دو عالم دنیا و عقبی قابل توجه است.