تاریخ آموزش طراحی معماری در دانشگاه شهید بهشتی (دانشگاه ملی ایران)، مرحلۀ تکوین

نویسندگان

1 دانشجوی کارشناسی ارشد مطالعات معماری، دانشکده معماری و شهرسازی دانشگاه شهید بهشتی

2 دانشیار دانشکدة معمارى و شهرسازى، دانشگاه شهید بهشتى

doi
چکیده

دانشکدۀ معماری دانشگاه ملی ایران دومین مدرسۀ معماری ایران است که در سال ۱۳۳۹ش هم‌زمان با تأسیس دانشگاه ملی ایران آغاز به کار کرد. پس از دانشکدۀ هنرهای زیبای دانشگاه تهران، دانشکدۀ معماری دانشگاه ملی ایران اهمیت بسیاری در تاریخ آموزش معماری در ایران دارد. بررسی تاریخ آموزش معماری در این دانشکده مراحل و جنبه‌ها و حوزه‌های گوناگونی دارد و دوره‌های مختلفی را شامل می‌شود. در این مقاله، به مهم‌ترین درس در برنامۀ آموزش معماری‌ــ یعنی طراحی معماری‌ــ  در اوان تأسیس این دانشکده می‌پردازیم. هدف این مقاله عرضۀ روایتی منسجم از آموزش طراحی معماری در دورۀ تکوین دانشکده، بدون تحلیل و تفسیر، است. منابع این تحقیق بر دو دستۀ شفاهی و نوشتاری است. اولین استادان دانشکدۀ معماری در دانشکدۀ هنرهای زیبای دانشگاه تهران تربیت شده و تحصیل خود را در دانشگاه رم تکمیل کرده بودند. آنان شیوه‌ای از آموزش طراحی معماری اختیار کردند که بیشتر برگرفته از شیوۀ آموزش معماری در دانشکدۀ هنرهای زیبا و مدرسۀ بوزار پاریس بود که آن را با نظام آموزش دانشگاه ملی تنظیم کرده بودند. از سومین سال تأسیس دانشکده، به‌تدریج استادان جدیدی به دانشکده پیوستند و آموزش معماری دانشکده را دگرگون کردند. تا پایان دهۀ ۱۳۴۰ش، برنامۀ جدید استوار شده، دورۀ تکوین دانشکدۀ معماری دانشگاه ملی ایران به پایان رسیده، و شخصیت این دانشکده شکل گرفته بود. روش این مقاله تاریخی است و در آن از فنون تاریخ شفاهی بهره گرفته‌ایم.