نقش میانجی تاب آوری در ارتباط بین تمایزیافتگی و دلزدگی زناشویی در زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره

نویسندگان

1 گروه مشاوره، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران(نویسنده مسئول)

2 گروه مشاوره، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران

3 گروه روانشناسی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران

doi
10.22038/mjms.2022.65781.3868
چکیده

مقدمه: این پژوهش با هدف تعیین نقش میانجی تاب آوری در ارتباط بین تمایزیافتگی و دلزدگی زناشویی در زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره بود. روش کار: روش پژوهش همبستگی بود. جامعه آماری شامل تمامی زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره خانواده منطقه 1 شهر تهران در بازه زمانی نیمه دوم تیر تا پایان شهریور ماه سال 1400 بود، که 248 زوج ( 124 مرد و 124 زن) با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و با روش اجرای اینترنتی با استفاده از مقیاس‌های دلزدگی زناشوئی (پاینز، 1996)، تاب‌آوری (کانر و دیویدسون (2003) و پرسشنامه‌های تمایزیافتگی خود (اسکورن و دندی، 2003) مورد ارزیابی قرار گرفتند. به‌منظور تجزیه و تحلیل داده‌ها از مدل آزمون پیرسون و OLS استفاده شد.یافته‌ها: بین تمایزیافتگی و دلزدگی زناشویی رابطه منفی و معناداری وجود دارد (05/0>P) ، همچنین تاب‌آوری در رابطه بین تمایزیافتگی با دلزدگی زناشویی زوجین نقش میانجی ندارد. نتیجه‌گیری: بر اساس یافته‌های پژوهش حاضر می‌توان گفت که تمایزیافتگی نقش مهمی در دلزدگی زناشویی و به طور کلی روابط زناشویی زوجین دارد، لذا توجه به تمایزیافتگی در پیشگیری و طراحی درمان‌های مناسب‌تر به پژوهشگران و درمانگران حوزه زوج و خانواده یاری می‌رساند.