تحلیل میزان خوانایی فضاهای ایستگاههای مترو شهری به روش چیدمان فضا (مطالعه موردی: ایستگاه ائل گلی و کهن تبریز)
نویسندگان
1 استادیار، گروه معماری و شهرسازی، واحد ایلخچی، دانشگاه آزاد اسلامی، ایلخچی، ایران.
doi
10.22034/tri.2023.371031.3104چکیده
خوانایی فضا در ایستگاههای مترو شهری به دلیل مراجعة عموم مردم نقشی مؤثر بر کارایی و کیفیت فضاها دارد. در این رابطه ارتباط معناداری بین دید و حرکت طبیعی کاربران بر میزان خوانایی وجود دارد. هدف از این پژوهش، شناسایی و تحلیل مؤلفههای مؤثر بر میزان خوانایی فضاهای زیرزمینی شهری در دو ایستگاه ائل گلی و میدان کهن شهر تبریز است. در این پژوهش از روش توصیفی و تحلیلی استفادهشده و روش گردآوری اطلاعات بهصورت کتابخانهای و میدانی است؛ بدین ترتیب که تجزیهوتحلیل دادهها با استفاده از تکنیک چیدمان فضا و بر پایة نقشههای گرافیکی و آماری استخراجشده از تحلیلهای دید و حرکت طبیعی با نرمافزار دپس مپ انجامشده است که بر میزان خوانایی فضاهای ایستگاه متروی شهری تأثیر گذارند. یافتههای پژوهش نشان میدهد که میزان خوانایی فضا با پارامترهای عمق، هم پیوندی و اتصال ارتباط دارد. هر چه عمق فضا بالاتر باشد، هم پیوندی فضا کاهش پیدا میکند و ارتباطات فضایی پیچیدهتر میشوند. در نتیجه، میزان دیدپذیری و حرکت کاربران کمتر میشود و میزان خوانایی فضا کاهش پیدا میکند. در نهایت برای خوانایی بهتر ایستگاهها میتوان استفاده از؛ پلانهای گسترده و سیرکولاسیون مرکزی نزدیک به ورودی، زیربنای بیشتر برای نواحی پرتجمع و عدم استفاده از فضاهای کمعرض و راهروهای طولانی را در نظر گرفت.
