بررسی عملکرد استفاده از ناحیه انتقال چند بخشی در خطوط ریلی به روش عددی

نویسندگان

1 استاد، دانشکده مهندسی راه‌آهن، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران

2 استاد، دانشکده مهندسی راه‌آهن، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران

3 استادیار، دانشکده مهندسی راه‌آهن، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران

doi
10.22034/tri.2021.268962.2853
چکیده

تغییرات سختی قائم خط در طول مسیرهای ریلی می تواند منجر به افزایش بارهای دینامیکی، ایجاد تغییر شکل‌های نامتقارن، آسیب دیدن اجزاء خط و در نتیجه افزایش هزینه‌های نگهداری گردد. از این رو بایستی با ایجاد ناحیه انتقال در محل هایی که سختی خط بطور قابل توجهی تغییر می نماید، مشکلات مذکور را کاهش داد. از جمله نقاطی که سختی قائم خط ریلی بصورت ناگهانی تغییر می یابد، محل اتصال خط بدون بالاست و خط بالاستی می باشد. یک روش ابتکاری جهت ساخت ناحیه انتقال در محل اتصال دالخط و خط بالاستی، استفاده ترکیبی از دال دسترسی و ریل های کمکی در طول ناحیه انتقال می باشد. در این مطالعه سعی گردیده تا رفتار دینامیکی این نوع ناحیه انتقال با ساخت مدل عددی اندرکنش خط-وسیله نقلیه مورد ارزیابی قرار گیرد. برای این منظور یک مدل سه بعدی از خط ریلی شامل دالخط، ناحیه انتقال و خط بالاستی ساخته شد. سپس به منظور بررسی رفتار دینامیکی ناحیه انتقال با دال دسترسی و ریل های کمکی، تحلیل حساسیت های مختلف بر روی مدل انجام گرفت. نتایج این بررسی ها نشان می دهد که استفاده ترکیبی از دال دسترسی و ریل های کمکی موجب گردیده تا در سرعت های کم و متوسط (km/h 200، 120) میزان افزایش تغییرات تغییرمکان ریل بطور متوسط در محل ناحیه انتقال با دال دسترسی و ریل های کمکی 22% و در محل ریل های کمکی 28% گردد. این در حالی است که این مقادیر برای سرعت های بالا (km/h 300) در محل ناحیه انتقال با دال دسترسی-ریل های کمکی 28.5% و در محل ریل های کمکی 33% می باشد.