نقش کیفیتهای طراحی شهری ادراکشده با فعالیت بدنی ساکنان محله، نمونۀ موردی: محلات سعادتآباد و شهرک قدس تهران
نویسندگان
1 استادیار دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی
doi
چکیده
امروزه علیرغم پیشرفت علوم پزشکی و بهداشت عمومی، شیوع بالای بیماریهای غیر واگیر سلامت شهروندان را تهدید میکند و کمتحرکی و نداشتن فعالیت بدنی کافی یکی از علل اصلی آن است. نامناسب بودن محیط شهری برای حضور پیاده و تحرک روزانۀ شهروندان شهرها را به محیطهای مشوق شیوۀ زندگی کمتحرک تبدیل کرده است. با وجود عنایتهای روزافزون به موضوع سلامت، بخش اعظم پژوهشهای بومی در حوزۀ علوم پزشکی صورت گرفته و مطالعات در حوزۀ طراحی شهری نیز اندک هستند. از این رو هدف این پژوهش بررسی رابطۀ کیفیت طراحی شهری محیط ادراکشدۀ محله با انواع فعالیت بدنی افراد به مثابۀ یکی از رفتارهای مرتبط با سلامت جسمانی است. روش پژوهش «کمّی» از نوع «همبستگی میان متغیرها» است و در طرح پژوهش از آزمون معنادار بودن تفاوت میان دو گروه مستقل استفاده شده است. بر این اساس، دو محله با فرم شهری متفاوت در محدودۀ منطقۀ دو شهر تهران در محدودههای «سعادتآباد» و «شهرک قدس» انتخاب گردید. برای گردآوری دادهها از پرسشنامۀ بینالمللی فعالیت بدنی و پرسشنامۀ بومیشدۀ «سنجش پیادهرهواری محیط محله» استفاده شده که از طریق نمونهگیری طبقهای با 123 نفر از ساکنان بزرگسال (18-65 سال) دو محله به صورت مصاحبۀ رو در رو تکمیل گردیده است. یافتههای پژوهش نشان میدهد که فرم شهری محیط مسکونی میتواند بر رفتار فعالیت بدنی ساکنان تأثیرگذار باشد، این موضوع از طریق رابطۀ مثبت مؤلفههای سازندۀ کیفیت طراحی شهری محیط ادراکشدۀ محله قابل توضیح است. ساکنان محله مشوق فعالیت بدنی (سعادتآباد) فعالیت بدنی بیشتری نسبت به ساکنان محلۀ مشوق کمتحرکی (شهرک قدس) دارند. همچنین فعالیت بدنی ساکنان محلۀ اول با کیفیتهای طراحی شهری متعددی از سه مؤلفۀ عملکردی، زیباشناختی، و زیستمحیطی مرتبط است، در حالی که در محلۀ دوم فعالیت بدنی ساکنان کیفیتهای طراحی شهری اندکی برای تشویق افراد به فعالیت بدنی و تحرک در محیط محله دیده میشود. نتایج پژوهش حاضر مؤید اهمیت فرم شهری محیط محله و بهتبع آن رشتۀ طراحی شهری در ارتقای سلامت جسمانی ساکنان و پیشگیری از بیماریهای ناشی از کمتحرکی افراد است.