مدلسازی پویای برخی سیاستهای مدیریتی در تخلیه اضطراری
نویسندگان
1 دانشیار، دانشکده مهندسی عمران و محیطزیست، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2 دانشآموخته کارشناسی ارشد، دانشکده مهندسی عمران و محیطزیست، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
3 دانشآموخته کارشناسی ارشد، دانشکده مهندسی عمران و محیطزیست، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
4 دانشجوی دکتری، دانشکده مهندسی عمران و محیطزیست، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
doi
10.22034/tri.2021.281767.2895چکیده
منظور از تخلیه اضطراری، انتقال جمعیت در یک زمان محدود از یک ناحیه به ناحیه دیگر در زمان بحران است. هدف اصلی این فرایند، انتقال مردم به خارج از محدوده بحران با حداکثر سرعت ممکن است. لذا بهکارگیری سیاستهای مدیریتی جهت کاهش زمان تخلیه از محدوده خطر میتواند نقشی حیاتی در کمینه کردن پیامدهای منفی بحرانها داشته باشد. هدف پژوهش جاری، مدلسازی جهت بررسی تأثیر برخی سیاستهای مدیریتی شامل تغییر جهت خیابان، تعیین مسیرهای بهینه تخلیه و فازبندی تخلیه و پیادهسازی آن برای شبکه سوفالز جهت تحلیل نحوه عملکرد شبکه بعد از اجرای سیاستهای پیشنهادی است. ازجمله نوآوریهای این پژوهش، استفاده از تخصیص ترافیک پویا و ابزار شبیهسازی است که برخلاف رویکرد مطالعات پیشین است که از مدلهای ریاضی معمول و روشهای ابتکاری با فرض ثبات شرایط ترافیک و تخصیص ترافیک ایستا استفاده کردند. در این پژوهش، فرآیند تخلیهی اضطراری برای نمونه موردی شبکه سوفالز و با هدف کمینه کردن زمان تخلیه اضطراری در نرمافزار ویزوم شبیهسازی شده است. یافتههای سناریوهای مختلف نشانگر آن است که حجم تقاضا و فازبندی تخلیه (در قالب تابع توزیع تقاضا) ازجمله عوامل مؤثر در زمان تخلیه اضطراری است اما تقاضای تخلیه نسبت به نوع تابع توزیع تقاضا دارای تاثیر بیشتری است. همچنین، اعمال سیاستهای پیشنهادی (تحت سناریوهای مختلف احجام تقاضا و فازبندیهای تخلیه) باعث کاهش 10 تا 30 درصدی در زمان تخلیه شبکه میشود.