برنامه ریزی مجدد جایگاه‌های توقف هواپیماها (اپرون) برای فرودگاه‌های مهرآباد و امام خمینی(ره) تهران در شرایط افزایش ناوگان

نویسندگان

1 دانش آموخته کارشناسی ارشد، دانشکده فنی مهندسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم تحقیقات، تهران، ایران

2 دانشیار، دانشکده فنی مهندسی، دانشگاه بین‌المللی امام خمینی (ره) قزوین، قزوین، ایران

3 دانشجوی دکتری، دانشکده فنی مهندسی، دانشگاه بین‌المللی امام خمینی (ره) قزوین، قزوین، ایران

doi
10.22034/tri.2021.114399
چکیده

امروزه با پیشرفت چشمگیر و پر شتاب حمل‌و‌نقل هوایی در سراسر دنیا، فرودگاه‌ها شاهد رشد ترافیک مسافری که منتج به ناکافی بودن ظرفیت آن‌ها به منظور پاسخگویی به ترافیک در وضع موجود و سال‌های آتی می‌باشد، هستند در این بین فرودگاه‌های مهرآباد تهران و امام خمینی با توجه به سیاست‌گذاری‌های کلان و همچنین موقعیت استراتژیک خود می‌بایست توانایی پاسخگویی به بیشترین حجم از ترافیک هوایی را دارا باشند و این در شرایطی است که فرودگاه مهرآباد به دلیل قدمت ساخت دچار محدودیت شدید به منظور تملک و توسعه عوامل پروازی می‌باشد و فرودگاه امام خمینی نیز نیازمند برنامه‌ریزی جهت توسعه در سال‌های طرح می‌باشد. در این تحقیق با پیش‌بینی ترافیک هوایی در سال های 1394، 1404 و 1414، تعداد جایگاه مورد نیاز فرودگاه مهرآباد در سال‌های طرح به ترتیب برابر با 44، 61 و 81 جایگاه و تعداد جایگاه مورد نیاز فرودگاه امام خمینی به ترتیب برابر با 21، 38 و 63 جایگاه بدست آمد؛ و سپس با بررسی عوامل تاثیرگذار بر ظرفیت توقفگاه فرودگاه‌ها، ظرفیت فرودگاه مهرآباد و امام خمینی در سال 1404 به ترتیب 3 و 4 هواپیمای با رده عملیاتی C و در سال 1414نیز به ترتیب 4 و 6 هواپیمای با رده عملیاتی C در ساعت اوج افزایش یافت. همچنین میزان توسعه مورد نیاز فرودگاه مهرآباد و امام خمینی در سال‌های 1404 به ترتیب برابر با 10700 و 42800 مترمربع و نیز در سال 1414 به ترتیب برابر با 95000 و 267300 مترمربع پیش‌بینی گردید.