ارزیابی تأثیر پلاستیک بازیافتی (PET) بر مشخصات مکانیکی و مقاومت سایشی روسازی بتنی
نویسندگان
1 دانش آموخته کارشناسی ارشد، دانشکده مهندسی عمران، گرایش راه و ترابری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2 استادیار، دانشکده فنی و مهندسی، مهندسی عمران، دانشگاه هرمزگان، بندرعباس، ایران
3 استاد، گروه راه و ترابری، دانشکده عمران و محیط زیست، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
doi
10.22034/tri.2021.106958چکیده
با توجه به افزایش روزافزون زبالههای پلاستیکی، تجزیه ناپذیر بودن و همچنین مشکلات مربوط به دفن بهداشتی این مواد، مصرف دوباره زبالههای پلاستیکی پس از فرآوری در راهها میتواند مزایای اقتصادی و محیط زیستی فراوانی داشته باشد. طبق گزارشات سالانه مرکز اطلاعات صنعتی و تکنولوژیکی وزارت صنایع و معادن در سال 1396 برای ضایعات بطریهای پلاستیکی حاصل از مصرف نوشیدنیها و سایر انواع پلاستیکهای از جنس PET ، مجموعاً به میزان قابل توجه 3/509 هزار تن میباشد. همچنین در روسازیهای بتنی، مقاومت سایشی از جمله فاکتورهای مهم دوام است که همواره مشکلساز بوده و موجب هزینه-های سنگین تعمیر و نگهداری میشود و اکثر روشهای بهبود آن نیز پرهزینه میباشد. در این پژوهش PET بازیافتی در درصدهای جایگزینی 5، 10، 15، 20، 25 و 30 به صورت حجمی جایگزین ریزدانه طبیعی گردید و در مجموع 7 طرح کلی ساخته شد و مشخصات بتن تازه و بتن سخت شده از قبیل: مشخصت مکانیکی و مقاومت سایشی نمونههای ساخته شده با درصدهای جایگزینی ذکر شده مورد بررسی قرار گرفت. نتایج بدین قرار است که: جایگزینی PET بازیافتی با مصالح سنگی طبیعی هماندازه موجب کاهش اسلامپ و وزن مخصوص بتن تازه شد، افزایش درصد جایگزینی PET زوال بیشتر مشخصات مکانیکی را بهمراه داشت بطوریکه جایگزینی تا 30 درصد موجب کاهش مقاومت فشاری، کششی غیر مستقیم و خمشی به ترتیب تا 36، 42 و 22 درصد نسبت به نمونه شاهد شد، PET بازیافتی ریزدانه موجب بهبود مقاومت سایشی بتن شد که با افزایش درصد جایگزینی مقاومت سایشی بطور کلی افزایش یافت. با توجه به بررسی مشخصات مکانیکی و مقایسه با حداقل-های پیشنهادی آیین نامههای مختلف و همچنین نظر به مقاومت سایشی نمونهها، لذا در این پژوهش جایگزینی 20 درصد PET بازیافتی با ریزدانه به عنوان محتملترین درصد جایگزینی بهینه معرفی شده است.