ارزیابى میزان رضایت ساکنان از بازسازى مساکن روستایى استان لرستان پس از زلزلة فروردین سال 1385
نویسندگان
1 دانشیار دانشکدة معمارى و شهرسازى دانشگاه شهید بهشتى
2 کارشناس ارشد بازسازى پس از سانحه، دانشکدة معمارى و شهرسازى، دانشگاه شهید بهشتى
doi
چکیده
تجارب نشان مى دهد که، على رغم تلاش هاى صورت گرفته براى ارتقاى برنامه هاى بازسازى پس از وقوع سوانح، غالباً این برنامه ها پاسخ گوى نیازهاى اساسى آسیب دیدگان نیست و باید به طور اساسى بازنگرى شوند. از جمله مهم ترین شیوه هاى ارتقاى برنامه هاى بازسازى، ارزیابى پس از اجراى آن ها است. با این ارزیابى، که هدف آن یادگیرى است، و در پى آن، با بررسى تجربیات گذشته و شناخت تأثیرات پروژه هاى انجام شده، نتایج ارزشمندى براى بهبود پروژه هاىآتى در اختیار ما خواهد بود. در تحقیق حاضر، ضمن بررسى مدیریت بازسازى پس از زلزلة فرودین سال 1385 لرستان، با استخراج سیاست ها و رویکردهاى مدیریتىِ تأمین سرپناه در مناطق روستایى، به ارزیابى میزان رضایت آسیب دیدگان پرداخته مى شود. این تحقیق با هدف آمورش درس ها و راهکارهایى براى ارتقاى برنامه هاى بازسازى خانه ها در مناطق روستایى، مبتنى بر دو بخش نظرى و میدانى است و در آن از دو نگرش توصیفى و علّى بهره گرفته شده است. بدین منظور با استناد به نتایج حاصل از مطالعات میدانى دو سال پس از وقوع سانحه، ضمن ارزیابى نکات مثبت و منفى اقدامات، میزان رضایت آسیب دیدگان از خانه هاى بازسازى شده و شاخص هاى مرتبط با آن بررسى خواهد شد. در نهایت، بر لزوم تدوین برنام ههاى بازسازى با نگاهى هم هجانبه و کل ىگرا با در نظر داشتن نیازهاى اساسى آسی بدیدگان تأکید و تحقق اهداف بازسازى هم هجانبه مستلزم برنام هاى دقیق و درازمدت، با در نظر داشتن نیازهاى اقتصادى، اجتماعى، فرهنگى و روانى آسی بدیدگان، در کنار نیازهاى کالبدى و فضایى آنان دانسته مى شود.
