اشارتی به دانشگاه و نگاهی به منش و روش استادی

نویسندگان

1 استاد گروه مدیریت دولتی دانشگاه علامه طباطبائی

doi
10.22054/spsa.2025.86454.1064
چکیده

دانشگاه نهادی است بنیادین که موثرترین نقش را در روند توسعه هر کشور ایفا می کند زیرا خروجی های آن، ورودی های سایر نظام های موجود در جامعه را تشکیل می دهند. دانشگاه محل شک است، تشکیک درباره نگرش ها، سیاست ها، رفتارها و کارکردهای کلیه ارکان جامعه. در این مسیر، نظاره گری، پرسشگری و مطالبه گری، حق و بلکه وظیفه دانشگاه است. بدیهی است که ایفای درست این وظایف در گروی پاسداری از استقلال دانشگاه است. سیاسی کاری و بازیچه دست سیاستمداران شدن در شأن دانشگاه و مشتاقان علم نیست. دانشگاه ها موظفند در جهان سریع التغییری که ما را احاطه کرده است، در بینش ها، ساختارها، و رفتارهای خود تغییرات مورد نیاز را اعمال نمایند. در این مسیر، مهم ترین نقش برعهده استادان دانشگاه است که باید بکوشند ابتدا، خود را به درستی مدیریت کنند، بر علم خود بیفزایند و دانش خود را روزآمد نمایند، به رعایت اصول انسانی و اخلاقی عمیقا پایبند باشند، و سپس به دانشجویان خود روش انسان بودن و انسانیت را بیاموزند و تلاش کنند تا نیروی انسانی در تراز توسعه را پرورش دهند. نزدیک به پنج دهه از عمر خدمت دانشگاهی نگارنده می گذرد. طی این مدت، شناخت محیط دانشگاه و آشنایی با حال و هوای آن، آگاهی از روحیه و طرز تفکر دانشجویان، به علاوه مشاهده رفتار مثبت و منفی سایراستادان، فرصت مناسبی برای یادگیری روش و منش مناسب استادی در اختیار نگارنده قرار داده است.

کلیدواژه‌ها