اسطورۀ باروری و آیینهای بارانسازی در کوهمرۀ سرخی
نویسندگان
1 استادیار زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه جهرم
2 استاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شیراز
doi
چکیده
بررسیهای میدانی در مناطقی که هنوز بکر و دستنخورده باقی ماندهاند، نشان میدهد که باورهای اساطیری پس از قرنها همچنان زندهاند و با اندکی تغییر و تحول به حیات خود ادامه میدهند. این باورها گاه چنان با زندگی مردم آمیختهاند که بر همۀ ارکان آن تأثیر میگذارند؛ بهگونهای که جداکردن و گاه تشخیص آنها بسیار دشوار است. منطقۀ کوهمرۀ سرخی یکی از منابع غنی اسطورهها و باورهای کهن ایرانی است که پیوندی عمیق و مانا با اسطورهها و باورهای ساکنان سرزمین ایران و حتی بینالنهرین دارد. امروزه بخشی از باورهای اساطیری مردم این منطقۀ کهن مسکونی همچنان باقی مانده است. در این جستار بخشی از باورهای اساطیری بومیان منطقه در قالب اسطورۀ باروری و جشنهای آب واکاوی شده است. همچنین کوشش شده است اگر شباهت و یا تفاوتی میان اسطورههای این منطقه و اسطورههای ایرانی و غیرایرانی وجود دارد، بازنموده شود. اسطورۀ باروری در این منطقه از چهار ضلع زمین، ورزاو، اناهیتا و تیشتر تشکیل شده است که بومیان منطقه دربارۀ هریک باورهای ویژهای دارند. از سوی دیگر دو آیین «کوسۀ کلی» و «قدح رو برد» بازماندۀ آیینهای بارانسازی در این منطقه است.
