مطالعه تطبیقی جایگاه مرور زمان در مطالبه خسارت در حمل و نقل هوایی
نویسندگان
1 گروه حقوق خصوصی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه خوارزمی تهران
2 دانشکده اقتصاد، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
3 دانش آموخته کارشناسی ارشد، دانشکده حقوق، دانشگاه قم، قم، ایران
doi
چکیده
حکم مرور زمان در مطالبه خسارات ناشی از سوانح هوایی در حقوق ایران روشن نیست. در دو عهدنامه مهم بین المللی یعنی کنوانسیون ورشو و کنوانسیون مونترال در مورد مرور زمان مطالبه خسارت حکم مشابهی وجود دارد که بر مبنای آن، اگر مطالبه خسارت در مدت دو سال از زمانهای مندرج در این دو عهدنامه صورت نگیرد، این حق زایل خواهد شد. این مسئله در حقوق ایران پیچیدگی خاصی دارد. از یک طرف حدود مسئولیت متصدیان حمل و نقل هوایی داخلی مطابق قانون تعیین حدود مسئولیت شرکتهای هواپیمایی سال 1391 تعیین شده است. اگرچه این قانون در مورد مرور زمان سکوت کرده است ولی ایران در سالهای 1354 و 1394 به کنوانسیون ورشو و اصلاحات آن ملحق شده است که در نتیجه، این کنوانسیون مطابق ماده 9 قانون مدنی در حکم قانون عادی ایران است. بنابراین، باید امکان تسری مرور زمان موجود در این کنوانسیون به قانون تعیین حدود مسئولیت شرکتهای هواپیمایی را مورد بررسی قرار داد. برای روشنی موضوع باید به سه پرسش پاسخ داده شود. اولین پرسش این است که ماهیت حمل و نقل هوایی چیست؟ چه خسارتهایی در حمل و نقل هوایی امکان وقوع دارند؟ و این که مرور زمان در مورد این خسارتها چگونه اجرا میشود؟
