ارزیابی کارکردهای میانجیگری نوآوری در صنعت فضایی ایران: کاربست نقشه شناخت فازی برای بررسی شبکه ارتباطی میان کارکردهای میانجیگری

نویسندگان

1 دانشکده مدیریت-دانشگاه تهران- تهران- ایران

2 کاندیدای دکتری دانشکده مدیریت دانشگاه تهران

3 گروه مدیریت دانشگاه مالک اشتر

4 دانشکده مدیریت دانشگاه تهران. تهران. ایران

doi
10.22104/jtdm.2023.5050.2865
چکیده

بازیگران یک صنعت اگر به خوبی با هم تعامل داشته و با انجام فعالیت‌های میانجیگری متناسب با جایگاه خود در صنعت، موانع نوآوری و رشد صنعت را برطرف نمایند، می‌توانند در تکامل صنعت نقش اساسی ایفا نمایند. در این پژوهش به مطالعه و ارزیابی پدیده میانجیگری نوآوری در صنعت فضایی ایران می‌پردازیم. سنجش تکامل صنعت فضایی از نگاه میانجیگری بازیگران امری کیفی است و نمی‌توان کارکردهای میانجیگری را به راحتی تبدیل به مقادیر کمی نمود. در این مقاله با ارائه مدل نقشه شناخت فازی[1]، به عنوان مکانیزمی برای بررسی نوع و میزان تاثیر کارکردهای میانجیگری بر شبکه نوآوری در صنعت، به بررسی نحوه تعامل کارکردهای میانجیگری با یکدیگر و میزان اثر آنها بر تکامل شبکه نوآوری صنعت فضایی پرداختیم. لذا بر اساس ادبیات موضوعی و طی فرآیندی تعاملی با متخصصین و خبرگان صنعتی، کارکردهای میانجیگری در شبکه نوآوری صنعت استخراج و با استفاده از نظر آنها، کارکردهای اصلی در صنعت مشخص شدند. نقشه شناخت فازی در این پژوهش در دو سطح توسط خبرگان صنعتی دسته‌بندی گردید. نتایج نشان داد که با وجود فعالیت‌های میانجیگری نوآوری در صنعت، همچنان نیاز به بهبود این فعالیت‌ها مشهود است. لازم است که توجه بیشتری به کارکردهای میانجیگری «بهینه‌سازی ارتباطات»، «فراهم نمودن منابع شبکه‌سازی»، «مشاوره و آموزش به بازیگران» و «مدیریت فرآیند نوآوری» شود. مشروعیت‌بخشی به تعداد زیادی از بازیگران تأثیر منفی بر حل تعارضات بین بازیگران فعال در شبکه نوآوری دارد و به تبع آن منجر به ضعف در حمایت از مالکیت فکری گردیده است. علاوه بر این لازم است که به فرآیند گردش بیشتر اطلاعات در سطح شبکه نوآوری در صنعت در راستای حمایت از فرآیند نوآوری بین بازیگران توجه بیشتری گردد.