ارزیابی تأثیر نانوسیلیس و فوق روان کننده بر مقاومت سایندگی بتن در سازه های آبی
نویسندگان
1 نیکتابانتز
2 دانشجو/دانشگاه شهیدچمران اهواز
3 عضو هیئت علمی دانشگاه شهید چمران اهواز، گروه سازههای آبی
doi
10.22092/aridse.2016.105707چکیده
از بتن معمولی به دلیل در دسترس بودن اجزای آن، به صورت گسترده در سازههای آبی استفاده میشود. مقاومت بتن میتواند با افزودن مقداری اندک از مواد ترکیبی به نام نانو مواد، به طور قابل توجهی افزایش یابد و باعث افزایش طول عمر بتن شود. تحقیق حاضر اثر مواد افزودنی نانوسیلیس و فوق روانکننده از نوع پلاستیکرت R-B را بر مقاومت سایشی بتن بررسی کرده است. برای ساخت نمونههای بتن از سیمان تیپ 2 و 5 استفاده شد. نانوسیلیس به مقدار 2، 4، 6، 8 و 10 و فوق روانکننده به مقدار 5/0، 8/0، 1/1، 4/1 و 7/1 درصد وزنی سیمان مورد آزمون در نظر گرفته شد. کلیۀ آزمایشها در آزمایشگاه بتن در دورههای عملآوری 7، 28 و 42 روزه اجرا گردید. در مجموع، 60 آزمایش مختلف سایشی روی نمونه اجرا شد. در این آزمایشها مقاومت ساییدگی مصالح درشت دانۀ بتن با سایش و ضربه در دستگاه لوس آنجلس تعیین گردید. نتایج نشان میدهد که با اضافه کردن نانوسیلیس و فوق روانکننده به بتنهایی با سیمان تیپ 2 و 5، مقاومت سایشی آنها در مقایسه با بتن معمولی، ابتدا افزایش و سپس کاهش مییابد. به طوری که مقدار افت جرم با افزایش نانو سیلیس به ترتیب تا 6 و 8 درصد وزنی سیمان، کاهش و پس از آن افزایش خواهد یافت و در مقادیر ذکر شده، کمترین کاهش جرم اتفاق میافتد که مقدار آن نسبت به بتن معمولی 7، 28 و 42 روزه به ترتیب 40، 31 و 50 درصد برای سیمان تیپ 5 و 27، 32 و 50 برای سیمان تیپ 2 کمتر خواهد بود. همچنین در این تحقیق و برای مقاومت سایشی بر اساس نتایج به دست آمده، مقدار بهینه نانوذرات سیلیس 6 درصد و فوق روانکننده 8/0 درصد وزنی سیمان تیپ 2 و برای سیمان تیپ 5 به ترتیب 8 و 8/0درصد وزنی، تعیین شد.