فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی مداخله مبتنی بر چشم‌انداز زمانی بر کنش‌وری اجرایی زنان مطلقه انجام شد. روش پژوهش، نیمه آزمایشی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش، کلیه‌ زنان ‌مطلقه تحت‌پوشش موسسه‌خیریه‌ محبان‌الرضا (علیه‌السلام) و مرکز مشاوره هیمان مشهد در سال 1401 بود. از میان این زنان، 30 نفر که دارای اختلال در کنش‌اجرایی بودند به‌صورت داوطلبانه انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه 15 نفره آزمایش و کنترل جایگزین شدند. برنامه چشم‌انداز زمان طی 6 جلسه برای گروه آزمایش اجرا شد، ولی گروه کنترل مداخله‌ای دریافت نکرد. ابزار پژوهش پرسشنامه‌ نارسایی‌ها در کنش‌وری اجرایی (بارکلی، 2012) بود که در دو مرحله پیش‌آزمون و پس‌آزمون تکمیل شد. داده‌ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیره و تک متغیره مورد تجزیه‌و ‌تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد مداخله مبتنی بر چشم انداز های زمانی بر بهبود نارسایی در کنش‌وری اجرایی زنان مطلقه اثربخش بود (05/0>p). همچنین مداخله مبتنی بر چشم‌انداز زمانی بر مولفه های پنج گانه کنش‌وری اجرایی شامل خودسازماندهی، خودکنترلی، خودانگیزشی، خودنظم‌جویی هیجانی و خودمدیریتی زمان تاثیرگذار بود (05/0>p).بر اساس یافته های این پژوهش می‌توان نتیجه گرفت که مداخله مبتنی بر چشم‌انداز‌ زمانی با روشن نمودن فرایند تفکر در سه چشم انداز زمانی گذشته، حال و آینده، یعنی توجه بیشتر به گذشته مثبت، توجه به حال و مهم جلوه دادن آینده همراه با تمرین های متعدد موجب بهبود در کنش‌وری اجرایی و مولفه های آن می گردد.