شناسایی سازوکارهای اثرگذاری توانمندیهای سطح بالاتر برای ایجاد یا ارتقا توانمندیهای فناورانه بنگاه دیرآمد در مسیر فرارسی فناورانه: مطالعه موردی یک بنگاه خودروسازی ایرانی
نویسندگان
1 عضو هیئتعلمی، دانشکده مدیریت، دانشگاه تهران، تهران.
2 عضو هیئت علمی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه تربیت مدرس، تهران.
3 دانشجوی دکتری سیاستگذاری علم و فناوری، دانشکده مدیریت، دانشگاه تهران، تهران.
4 عضو هیئتعلمی، دانشکده مدیریت، دانشگاه تهران، تهران.
5 عضو هیئتعلمی، دانشکده مدیریت، دانشگاه تهران، تهران.
doi
10.22104/jtdm.2021.4629.2713چکیده
بنگاه های دیرآمد به لحاظ فناوری شکاف قابلتوجهی با رقبای بین المللی خود دارند. این بنگاه ها برای پُرکردن شکاف فناورانه مذکور، ناگزیر از پیمودن مسیر فرارسی فناورانه هستند. برای پیمودن این مسیر، بنگاه دیرآمد نیاز دارد در هریک از مراحل فرارسی، توانمندی جدیدی کسب کرده و یا توانمندیهای موجود خود را ارتقا دهد. پیشینه تحقیقاتی موجود، توانمندیهای سطح بالاتر یا پویا را عامل ایجاد و ارتقا توانمندیهای بنگاه در چهار مرحله درک ضرورت تغییر، یادگیری، یکپارچه سازی و هماهنگ سازی معرفی میکند. در هر مرحله سازوکارهایی باید به کار گرفته شود که در تحقیقات پیشین مغفول مانده است. پژوهش حاضر قصد دارد از طریق انجام یک مطالعه موردی در صنعت خودروی کشور (شرکت ایرانخودرو)، این سازوکارها را به تفکیک مراحل برای طی مسیر از تقلید صرف به تقلید خلاقانه شناسایی کند. برای این کار از ابزار مصاحبه های نیمه ساختاریافته و روش تحلیل مضمون استفاده شد و 11 توانمندی فناورانه و 20 سازوکار برای ارتقای توانمندی در طول مسیر استخراج شدند. از میان آنها 4 سازوکار در مرحله درک ضرورت تغییر، 8 سازوکار در مرحله یادگیری، 3 سازوکار در مرحله یکپارچهسازی و 5 سازوکار در مرحله هماهنگسازی قرار داشت. نتایج نهایی بهصورت مدلی مفهومی ترسیم و توسط پنل خبرگان تأیید شد..